Η ιστορία, όπως έλεγε ο Μαρξ, επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά ως τραγωδία και τη δεύτερη ως φάρσα. Στην περίπτωση της ελληνικής πολιτικής σκηνής, η απόπειρα ολικής επαναφοράς προσώπων και πρακτικών που ταυτίστηκαν με τη διάψευση των προσδοκιών του 2015, μοιάζει με ένα κακόγουστο κινηματογραφικό remake.
Το Βάρος της Κληρονομιάς
Το 2015, ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κέρδισαν απλώς εκλογές· έγιναν οι φορείς μιας συλλογικής ελπίδας που γεννήθηκε μέσα από τα ερείπια των Μνημονίων. Η υπόσχεση για «σεισάχθεια» και την κατάργηση των δανειακών συμβάσεων «με ένα νόμο και ένα άρθρο» αποδείχθηκε το μεγαλύτερο πολιτικό πυροτέχνημα της μεταπολίτευσης. Η κατάληξη είναι γνωστή:
Ένα τρίτο, αχρείαστο Μνημόνιο.
Η υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας στο Υπερταμείο για 99 έτη.
Η μετατροπή του περήφανου «Όχι» ενός δημοψηφίσματος σε ένα ταπεινωτικό «Ναι» μέσα σε λίγες ώρες.
Για πολλούς, η υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών ήταν το τελειωτικό χτύπημα. Αν και για ένα μέρος της διεθνούς αριστεράς θεωρήθηκε διπλωματική επιτυχία, για τη μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων βιώθηκε ως μια εθνική υποχώρηση που αγνόησε προκλητικά το λαϊκό αίσθημα και την ελληνική ιστορία και δε πρόκειται να ξεχαστεί ποτέ.
Η Ελπίδα στην «Καταγγελτική Ψήφο»
Σήμερα, με την ακρίβεια να καλπάζει και την πραγματική οικονομία να πιέζει ασφυκτικά τα νοικοκυριά, το πολιτικό σκηνικό δείχνει να αναζητά και πάλι έναν «τιμωρό». Το ερώτημα όμως παραμένει: Πόσο εύκολο είναι να πουλήσεις το ίδιο έργο στον ίδιο θεατή;
Η πολιτική τιμωρία του 17% δεν ήταν τυχαία. Ήταν η αντίδραση ενός εκλογικού σώματος που ένιωσε ότι η εμπιστοσύνη του χρησιμοποιήθηκε ως νόμισμα για την κατάκτηση της εξουσία. Η προσπάθεια για μια νέα «αριστερή χροιά» με «κεντρώες κορώνες» στερείται πλέον του στοιχείου του αιφνιδιασμού. Ο κόσμος γνωρίζει πια ότι οι εύκολες λύσεις στα σύνθετα προβλήματα είναι συνήθως το προοίμιο νέων αδιεξόδων.
Η επανάληψη του ίδιου αφηγήματος έρχεται να «αποτελειώσει τη δουλειά»: να πείσει τον ελληνικό λαό ότι η αριστερά δεν είναι η λύση, αλλά μέρος ή ρίζα του προβλήματος.
Το πιο πιθανό σενάριο σε αυτή την απόπειρα επανέκδοσης δεν είναι μόνο η αποτυχία ενός προσώπου, αλλά η ολική απαξίωση της αριστερής ιδεολογίας στη συνείδηση των πολιτών. Όταν η αριστερά ταυτίζεται με την ασυνέπεια και την προσκόλληση στην καρέκλα, παύει να αποτελεί πρόταση διεξόδου.Μετά το τέλος του ηθικού πλεονεκτήματος της αριστεράς, έρχεται το τέλος της ως εναλλακτικής πρότασης διεξόδου-διακυβέρνησης.Η επανάληψη του ίδιου αφηγήματος έρχεται να «αποτελειώσει τη δουλειά», να πείσει τον ελληνικό λαό ότι η αριστερά δεν είναι η λύση, αλλά μέρος ή ρίζα του προβλήματος.
Αν το 2015 ήταν η χρονιά της μεγάλης αυταπάτης, το 2026 και τα έτη που ακολουθούν απαιτούν πολιτική ωριμότητα. Ο λαός μπορεί να οργίζεται, αλλά πλέον διαθέτει μνήμη. Και η μνήμη είναι ο χειρότερος εχθρός για όσους υπόσχονται ξανά τον «παράδεισο» με τα ίδια υλικά που έχτισαν την «κόλαση» των προηγούμενων ετών.Γιατί μη ξεχνάμε, “στην εύφορη κοιλάδα των υποσχέσεων πολλοί πεθάναν από την πείνα”……
