Γράφει ο Καλόγηρος Κωνσταντίνος
Η πολιτική κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας τα τελευταία χρόνια στηρίχθηκε σε μια ευρεία κοινωνική συμμαχία, η οποία όμως σήμερα δείχνει σημάδια κόπωσης και ρηγμάτων. Ενώ το κυβερνών κόμμα κινείται δημοσκοπικά πέριξ του 30%, ο στόχος της αυτοδυναμίας —που απαιτεί ποσοστά κοντά στο 39-40%— μοιάζει πλέον με μια ανηφορική διαδρομή. Η απόσταση αυτή δεν θα καλυφθεί με την ανακύκλωση διλημμάτων του τύπου «εμείς ή το χάος», αλλά με την ουσιαστική επανασύνδεση με τις παραδοσιακές βάσεις του κόμματος.
Τα Μέτωπα της Δυσαρέσκειας
Το πρώτο μεγάλο ρήγμα εντοπίζεται στον αγροτικό και κτηνοτροφικό κόσμο. Στις προηγούμενες αναμετρήσεις, ένας στους δύο αγρότες εμπιστεύτηκε τη ΝΔ. Σήμερα, η διαχείριση κρίσεων όπως η ευλογιά και ο αφθώδης πυρετός, σε συνδυασμό με το αυξημένο κόστος παραγωγής, έχει δημιουργήσει ένα κλίμα ανασφάλειας. Οι αγρότες δεν αναζητούν υποσχέσεις, αλλά πρακτικές λύσεις που θα διασφαλίσουν την επιβίωση της υπαίθρου.
Αντίστοιχη είναι η εικόνα στους ελεύθερους επαγγελματίες. Η συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα στήριξε τη ΝΔ προσδοκώντας μια καθαρά φιλελεύθερη πολιτική, μακριά από τις πρακτικές του ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο, η καθιέρωση του τεκμαρτού εισοδήματος εκλήφθηκε ως «φορολογική προδοσία». Για πολλούς, η κίνηση αυτή ακύρωσε το αφήγημα της μείωσης των βαρών, στρέφοντας ένα δυναμικό κομμάτι της οικονομίας σε στάση αναμονής ή και απόρριψης.
Το Σύνδρομο της Αλαζονείας
Πέρα από την οικονομία, η κυβέρνηση αντιμετωπίζει έναν αόρατο αλλά ισχυρό εχθρό: την πολιτική επαρση. Ο κόσμος μπορεί να συγχωρήσει αστοχίες ή καθυστερήσεις, καθώς αναγνωρίζει τη δυσκολία των συγκυριών. Αυτό που δεν συγχωρείται είναι η αλαζονεία της εξουσίας και η αίσθηση του «ανίκητου». Ο Κυριάκος Μητσοτάκης καλείται να ελέγξει φαινόμενα αυταρέσκειας στο εσωτερικό της κυβέρνησης, καθώς η ιστορία έχει δείξει ότι η αλαζονεία είναι ο προάγγελος της εκλογικής φθοράς.
Η Ανάγκη για Νέο Αφήγημα
Το πολιτικό σκηνικό χαρακτηρίζεται από μια αντιπολίτευση που αδυνατεί να εμπνεύσει, με αποτέλεσμα οι πολίτες να της έχουν γυρίσει την πλάτη. Αυτό όμως αποτελεί παγίδα για τη ΝΔ. Αν η κυβέρνηση περιοριστεί σε στείρες πολιτικές κόντρες και αλληλοκατηγορίες, κινδυνεύει να διολισθήσει στην ίδια απαξίωση.
Η αυτοδυναμία απαιτεί μια αύξηση ποσοστών της τάξεως του 30% επί της σημερινής δύναμης. Αυτό το άλμα δεν γίνεται με επικοινωνιακά τεχνάσματα. Απαιτείται ένα πειστικό, θετικό αφήγημα που θα μιλά για την καθημερινότητα, τη δικαιοσύνη και την πραγματική ανάπτυξη. Η κυβέρνηση πρέπει να σταματήσει να καθρεφτίζεται στα ελλείμματα των αντιπάλων της και να αρχίσει να αναμετράται με τις ανάγκες των πολιτών. Η επαφή με την κοινωνία είναι ο μόνος δρόμος· αν χαθεί αυτή η σύνδεση, το αποτέλεσμα της κάλπης δεν θα είναι το αναμενόμενο.
