Η ιστορία της κεντροδεξιάς παράταξης στην Ελλάδα μοιάζει συχνά με έναν κύκλο που επαναλαμβάνεται, δοκιμάζοντας τις αντοχές του κυβερνητικού οικοδομήματος. Σήμερα, η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται σε ένα γνώριμο αλλά κρίσιμο σταυροδρόμι. Η απουσία του Κώστα Καραμανλή από το συνέδριο, η διαγραφή του Αντώνη Σαμαρά και οι ψίθυροι βουλευτών που αισθάνονται «χωρίς φωνή» συνθέτουν ένα σκηνικό εσωστρέφειας που η χώρα, σε μια μεταβατική διεθνή συγκυρία, δεν έχει την πολυτέλεια να συντηρήσει.
Το Μάθημα του Παρελθόντος
Δεν είναι η πρώτη φορά που η παράταξη έρχεται αντιμέτωπη με εσωτερικούς τριγμούς. Τόσο επί διακυβέρνησης Καραμανλή όσο και επί Σαμαρά, η πίεση της καθημερινότητας —η οικονομική στενότητα και η κόπωση των πολιτών— λειτούργησε ως επιταχυντής εντάσεων εντός της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Η ιστορία, ωστόσο, είναι αμείλικτη στα συμπεράσματά της: κάθε φορά που η εσωτερική συνοχή της ΝΔ διαρράγηκε, το κενό καλύφθηκε από δυνάμεις που υποσχέθηκαν «εύκολες λύσεις», οδηγώντας τη χώρα σε βαθύτερες κρίσεις.
Οι διακυβερνήσεις που ακολούθησαν τις περιόδους εσωτερικής κρίσης της δεξιάς παράταξης (όπως αυτές των Παπανδρέου και Τσίπρα) συνοδεύτηκαν από επώδυνα μνημόνια και εθνικές υποχωρήσεις. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, η Νέα Δημοκρατία κλήθηκε τελικά να «βγάλει το φίδι από την τρύπα», αναλαμβάνοντας το πολιτικό κόστος της σταθεροποίησης μιας χώρας που βρισκόταν στο χείλος του γκρεμού.
Το Δίλημμα των «Ανταρτών»
Οι βουλευτές που σήμερα εκφράζουν δυσαρέσκεια, επικαλούμενοι την ανάγκη για επιστροφή στις «ρίζες» ή μεγαλύτερη κοινωνική ευαισθησία, βρίσκονται μπροστά σε ένα αμείλικτο δίλημμα. Η κριτική είναι συστατικό στοιχείο της δημοκρατίας, όμως η υπονόμευση της κυβερνητικής σταθερότητας είναι μια τελείως διαφορετική επιλογή.
Οι επιλογές είναι δύο και ξεκάθαρες:
1.Η στήριξη μιας Ελλάδας ισχυρής, που πατάει γερά στα πόδια της, εκσυγχρονίζεται και θωρακίζεται απέναντι στον λαϊκισμό, παρά τις αναπόφευκτες τριβές της καθημερινής διακυβέρνησης ,καθώς και τυχόν λάθη και παραλείψεις.
2.Η τροφοδότηση της αποσταθεροποίησης, που θα ανοίξει ξανά την πόρτα σε πειραματισμούς και λαϊκίστικες ρητορείες, οι οποίες στο παρελθόν αποδείχθηκαν μοιραίες για την πατρίδα.
Η Ανάγκη για Ισορροπία
Η ηρεμία στο κυβερνών κόμμα δεν είναι απλώς ένα εσωκομματικό ζήτημα· είναι προϋπόθεση εθνικής ασφάλειας και οικονομικής προόδου. Η ηγεσία οφείλει να αφουγκραστεί τις ανησυχίες της βάσης και των βουλευτών της, αλλά και οι ίδιοι οι βουλευτές οφείλουν να αναλογιστούν το βάρος της υπογραφής τους και των συγκυριών.
Στο τέλος της ημέρας, η ιστορία δεν θα κρίνει την παράταξη από τις εσωτερικές της διαφωνίες, αλλά από την ικανότητά της να προστατεύσει τη χώρα από έναν νέο κύκλο παρακμής. Η επιλογή ανάμεσα στην υπευθυνότητα και το «λάθος» που θα αποβεί μοιραίο, είναι πλέον στα χέρια τους.
