Του Μιχάλη Χουρδακη
Βουλευτή Α’ Θεσσαλονίκης
Εκπρ. Τύπου ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ – Προοδευτικο Κεντρο
Η 21η Απριλίου 1967 δεν ήταν μια «κακή στιγμή» της ιστορίας· ήταν το θλιβερό αποκορύφωμα της κατάρρευσης της θεσμικής επάρκειας της Δημοκρατίας. Και αυτό φέρει ένα δίδαγμα που παραμένει τρομακτικά επίκαιρο: οι δημοκρατίες δεν καταλύονται μόνο με τανκς. Καταλύονται από μέσα, όταν η θεσμική θωράκιση δίνει τη θέση της στη φθορά και την αδιαφορία.
Για χρόνια πριν από εκείνο το ξημέρωμα, η χώρα είχε ήδη εισέλθει σε μια επικίνδυνη τροχιά αποσύνθεσης: πολιτική αστάθεια, διαβρωμένη εμπιστοσύνη, φανατισμός και μια πολιτική ελίτ που αδυνατούσε να δώσει διέξοδο στα αδιέξοδα της εποχής.
Το ερώτημα σήμερα δεν είναι ιστορικό· είναι υπαρξιακό:
- Πόσο θωρακισμένοι είναι οι θεσμοί μας όταν η λογοδοσία υποβιβάζεται σε μια τυπική γραφειοκρατική διαδικασία;
- Πόσο αντέχει το δημοκρατικό οικοδόμημα όταν ο πολίτης αισθάνεται ξένος, αμήχανος ή προδομένος από τις αποφάσεις που καθορίζουν τη ζωή του;
- Ποιος αναλαμβάνει το βάρος της ευθύνης όταν το κράτος αποτυγχάνει να υπηρετήσει το δημόσιο συμφέρον, λειτουργώντας ως αυτοσκοπός;
Η Δημοκρατία δεν δοκιμάζεται μόνο στις κρίσιμες καμπές της ιστορίας, αλλά στην καθημερινή της ρουτίνα: στην ποιότητα των αποφάσεων, στον σεβασμό των κανόνων, στη διαφάνεια και στην αίσθηση δικαιοσύνης που πρέπει να διέπει τις σχέσεις κράτους και πολίτη.
Η μνήμη της 21ης Απριλίου δεν είναι μια εθιμοτυπική επετειακή υποχρέωση. Είναι μια διαρκής υπενθύμιση ευθύνης. Γιατί η Δημοκρατία δεν είναι ένα κεκτημένο κεκλεισμένων των θυρών. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός που απαιτεί καθημερινή φροντίδα, άγρυπνη κριτική και, κυρίως, την ενεργή συμμετοχή εκείνων που την αποτελούν.
Κρίνεται, κάθε μέρα, στις αποφάσεις μας και στις σιωπές μας
