Η βιούμενη κατάσταση μετά το πέρας του Πάσχα, αποδεικνύει, την συνείδηση και επίγνωση του ανθρώπου, όστις, είπερ τις και άλλος, πεινά και διψά δια την πνευματική του ζωή και προβληματίζεται ή αλλέως ειπείν στοχάζεται εν γένει δια το μέλλει γενέσθαι μετά το πέρας του θνησιγενούς του βίου.
Η Ανάσταση του Θεανθρώπου ακριβώς τούτο εγγυάται, ήτοι την αιώνιο ζωή καθότι ο θεάνθρωπος δια των σεπτών του Παθών και την Εκούσια Ταφή, του Εσταυρώθη δια την ημετέρα Σωτηρία εις τον Ζωοποιό Σταυρό, αποδεικνύοντας και ενδεικνύοντας την ύπαρξη της αλήθειας και ότι η πετπωκυία φύσις του ανθρωπίνου προσώπου Του, αναπλάθεται πανηγυρικώς άνευ ετέρου τινός, εφόσον ακολουθηθεί επί τη πράξει η διδασκαλία του Ιησού.
Η έλευση του Πάσχα άνευ προσλήψεως των βαθυτάτων τούτων νοημάτων, συνεπάγεται αυτόχρημα ότι, ο άνθρωπος δεν αντιλαμβάνεται την πορεία και την εξέλιξη της ζωής όντας μη θεολογικώς εγγραματισμένος δια τα στοιχειώδη της φύσεώς του.
Ο πανηγυρικός εορτασμός της Αναστάσεως δεν συνιστά μία παραμυθία ή ένα σύνθημα, μία γραφική ιστορία, το οποίο εμπνεύστηκα κάποιος χάριν εξυπηρετήσεως της ανάγκης μίας μη πραγματικότητα προς τέρψη των ώτων των φερόμενων ως πιστών οίτινως ικανοποιούν την ενστικτώδη ανάγκη πίστεως προς τον Θεό.
Περαιτέρω δηλαδή το μείζον εν προκειμένω έγκειται εις την ψηλάφηση της αλήθειας και την χάραξη της προοπτικής μίας καινοφανούς ζωής, τοσούτον μετά τον βιολογικό θάνατο αλλά και εν τη παρούσα ζωής, την δημιουργία μία αρχής σύμφωνως προς τον ενάρετο και ένθεο τρόπο του Ιησού όστις κατέλειψε την παρακαταθήκη της δικαιοσύνης και δίδασκε την προς αλλήλοις αγάπη.
Ασφαλώς τούτο, καθίσταται δεκτικό παρερμηνειών, εν τούτοις όμως η άφατος αγάπη του Θεού θαραπεύει το παν.
Πέραν όμως των ενταύθα εξελίξεων, η πολιτική επικαιρότητα, ουδόλως μας έχει επιτρέψει να παραμείνουμε ήσυχοι εξαιτίας και συνεπεία του καταιγισμού των εξελίξεων με την επικείμενη άρση της ασυλίας εις τον ΟΠΕΚΕΠΕ αλλά και την εν γένει άκρατη, περία αυτού, παραφιλολογία, αρχής γενομένης εκ της πρώτων δικογραφιών και εντεύθεν, καθότι, τουντεύθεν, μόνιμη επωδός της αντιπολιτεύσεως έγκειται εις το εάν ή μη η Νέα Δημοκρατία, υποθάλπει εγκληματική οργάνωση κτλ.
Εν άλλαις λέξεσι, καθιστάμεθα, επί καθημερινής βάσεως κοινωνοί ορισμένων γεγονότων, τα οποία εξικνούνται των θεμιτών ορίων της κριτικής, της ευπρεπεία αλλά και της λογικής τάξεως και άπαντες, λογίζονται εκ προοιμίου, εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου καταλύοντας παν δικονομική εγγύηση ως προς τα έννομα δικαιώματά τους.
Ασφαλώς ούδεις ομιλεί δια κοινωνία «Αγγελικώς πλασμένων» πολιτικών, όμως, εν τοιαύτη περιπτώσει, η διάκριση συνιστά το μείζον νομικό κριτήριο ούτως ώστε να μην εξομοιωθούν με τους τω όντι υπαίτιους, με κάποιους οι οποίες δεν είναι, καθότι, η τηλοψία, δηλαδή τα καθ’ ύλην αναρμόδια πρόσωπα, προβαίνουν αυθαιρέτως και ακόντων των εμπλεκομένων, σε σχοινοτενείς αναλύσεις, προβάλλοντας μέρος του απορρήτου της δικογραφίας, καταστρατηγώνας αφενός τις Συνταγματικές εγγυήσεις και τις θεμελιώδεις δικλείδες ασφαλείας της δικονομίας και εξ ετέρου διαπομπεύοντας τους πολιτικούς άνευ ουσιαστικών στοιχείων.
Η σύγχρονη και χρόνια αυτή μάστιγα των τηλεδικείων όπως καταργηθεί και τεθεί επιτέλους μίαν τάξη εις το αχανές τοπίο των Μέσων Μαζικής Ενημερώσεως δια τοιαύτα κρίσιμα ζητήματα καθότι, ποδοπατοείται, συν τοις άλλοις, και το άρθρο 62 του Συντάγματος το οποίο, ακριβώς δια αυτές τις περιστάσεις έχει θεσπισθεί, δηλαδή το ακαταδίωκτο ούτως ώστε να προστατεύσει τους Βουλευτές από τα αποδιδόμενα προς αυτούς, ποινικά αδικήματα κατά την άσκηση των καθηκόντων τους δοθέντος ότι πιθανή άδεια δια άρση της ασυλίας και έναρξη διαδικαστικών ανακριτικών πράξεων, θίξει την προσωπικότητά τους.
Εν κατακλείδι, ας αφήσουμε τις ανακριτικές και δικασατικές αρχές να πράξει τα δέοντα άνευ φόβου και πάθους και ας μην προσδίδουμε ιδιάζουσα βαρύτητα εις ό,τι και αν αναπαράγουν ή ανακυκλούουν ένια εκ των Μέσων Μαζικής Ενημερώσεως τα οποία ενδεχομένως να τελούν εν διατεταγμένη υπηρεσία, διαστρεβλώνοντας την αντικειμενική και τρέχουσα πολιτική πραγματικότητα.
Χαράλαμπος Β Κατσιβαρδάς
Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω και Σ.τ.Ε
Ανεξάρτητος Βουλευτής
