Ο πολυκομματικός κατακερματισμός συνιστά μία αντικειμενική πραγματικότητα, καθότι, συν τω χρόνω προιόντι, ενόψει της δημιουργίας νέων κομμάτων, δημουργούνται διάφοροι και ετερόκλητοι σχηματισμοί, πλην όμως άξιο μνείας καθίσταται το γεγονός ότι το πρώην κυβερνόν κόμμα του κ. Τσίπρα, άμα τη εμφανίσει του ιδίου ως επικεφαλής, φέρεται ότι θα επανασυγκροτηθεί εξ ών διελύθη.
Είναι πρόδηλον, ότι το κόμμα του Σύριζα, εκπροσωπείται κοινβουλευτικώς, (λόγω ότι άρτι προσφάτως διέστηκε την Αριστερά), από την Νέα Αριστερά (άρτι προσφάτως διελύθη η κοινοβουλευτική ομάδα), την υπάρχουσα μερίδα του Σύριζα, με επικεφαλής τον κ. Φάμελλο, την συνιστώσα του κ. Κασσελάκη, , την Πλεύση Ελευθερίας, την συνιστώσα του Μέρα 25 (εκτός Κοινοβουλίου), καθώς και έτερα διάσπαρατα κομματίδια εκτός κοινοβουλίου, ομνύοντας, κατά την παντοδυναμία του Σύριζα, πίστη προς τον κ. Τσίπρα.
Μολονότι η πρώτη φορά αριστερά απέδειξε, επί τη πράξει, μόνον Αριστερά δεν είναι και το μόνον το οποίο την ενδιέφερε πέραν την εφαρμογή των ιδεοληψιών της, τον εμπρηστικό διχασμό της κοινωνίας με την αναβιώση των μετεμφυλικών ερίδων, ακριβώς δια να διαιωνίζεται νυν και εις το διηνεκές, «το διαίρειν και βασίλευε», εν πάση περιπτώσει.
Σήμερον, το νεύτευκτο κόμμα του Σύριζα, με την τηλικαύτη, συγκέντρωση, με το πολύφερνο όνομα «ΕΛΑΣ», επιχειρεί αμιγώς δια επικοινωνιακούς λόγους, αφενός να διασφαλίζει τις ψήφους, με το σήμα κατατεθέν της αριστεράς και εν ταυτώ, να διεισδύσει προς την νεολαία, ευαγγελιζόμενος κάτι καινοφανές, πλην όμως απορίας άξιον είναι ότι ο κ. Τσίπρας, με όραμα την «Ιθάκη», έχει λησμονήσει, ότι ήτο κόμα εξουσίας, αυτή η συνθηματολογική ρητορική καθίσταται λίαν παρωχυμένη, αλυσιτελής και ατελέσφορος, υπό την έννοια ότι ο εν λόγω, αφού, εκπαιδεύτηκε, εις τις Η.Π.Α, επανήλθε να διεκδικήσει την εξουσία.
Ασφαλώς τούτο καθίσταται αναπαλλοτρίωτο δικαίωμά του άνευ ετέρου τινός πλην όμως, το μείζον ζήτημα καθίσταται ότι τουτένυθεν ουδαμώς πρεσβεύει κάτι καινοφανές, λόγω ότι ήδη έχει δοκιμασθεί άρα τι επαγγέλλεται, τι ευαγγελίζεται πέραν της διχοστασίας της κοινωνίας, ευθύς αμέσες δια της ονομασίας του κόμματός του.
Πέραν όμως της αριστεράς, η οποία, καίτοι δεν συνιστά κάτι ελπιδοφόρο, φέρεται να διεμβολίζει το καθημαγμένο Πασόκ αποδεικνύοντας την αντικειμενική του αδυναμία, να συσπυρώσει επί τόσα έτη, τους ψηφοφόρους της κεντροαριστεράς και να πλήξει την κραταιά Ν.Δ, ήτις φέρεται και φαίνεται να κυριαρχεί άνευ έτερου τινός, παρά τα επτά συναπτά έτη διακυβερνήσεως της, με όσες πράξεις και παραλείψεις της.
Έτι περαιτέρω, υπάρχουν εξελίξεις και με πολλά υποσχόμενο και πολύφερνο κόμμα της κ. Καρυστιανού, με ασαφές ιδολογικό στίγμα, πλην όμως με ορμή και έρεισμα εις την κοινή γνώμη εξ αφορμής της Εθνικής Τραγωδίας των Τεμπών, παρά τις όποιες ακρότητες διατυπώθηκαν ως προς το φορτίο της αμαξοστοιχίας ή μη.
Παρά ταύτα, το εν λόγω κόμμα φέρεται να αντλεί ψήφους από όλα εν γένει κόμματα του δημοκρατικού τόξου, αλλά ιδίως από μία μερίδα ψηφοφόρων οίτινες, συγκεντρώνουν αντισυστημικά χαρακτηρικά, η φυσιογνωμία των οποίων, δεν έχει εισέτι καταγραφεί, αποτυπωθεί και χαρτογραφηθεί και τούτο, διότι υφίσταται μία συνισταμένη, ήτοι ένα συνονθύλευμα ετερόκλητων στοιχείων, άνευ μίας συμπαγούς και ακόλουθης ιδεολογίας και ούτω καθ’ εξής.
Βεβαίως, είναι νωρίς να αποκρυσταλλωθούν θέσφατα ή εποικοδομητικές αποφάνσεις περί της ιδεολογίας των Νέων κομμάτων, εν τούτοις όμως, φαίνεται ότι η κοινωνία ομοιάζει με ένα καζάνι που βράζει και η κοινωνία γαβριά και κοχλάζει, λόγω των επί μακρόν επισωρευμένων προβλημάτων.
Εν κατακλείδι, το μείζον ζητούμενο καθίσταται ποιο εν τέλει είναι το διακύβευμα, βουλόμεθα και βουλευόμεθα, διεκδικώντας μία αμείλικτα ρεαλιστική κυβέρνηση, ήτις θέτει ως κράτιστο γνώμονα, την αξιοπιστία, την ασφάλεια, την αιτιώδη στήριξη των παραδοσιακών συμμαχιών, ή απλώς άναρθρες κραυχές και ιαχές, απότοκοι μία άναρθρη δυστοπίας.
Χαράλαμπος Β Κατσιβαρδάς
Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω και Σ.τ.Ε
Ανεξάρτητος Βουλευτής
