Η γεωπολιτική σκακιέρα στην ευρύτερη περιοχή μας διέρχεται μία από τις πιο εύθραυστες και επικίνδυνες φάσεις της σύγχρονης ιστορίας. Η συνεχιζόμενη σύγκρουση στην Ουκρανία έχει ανατρέψει την αρχιτεκτονική ασφαλείας στην Ευρώπη, ενώ η κλιμάκωση της έντασης στη Μέση Ανατολή και οι διαρκείς αναφλέξεις στον πόλεμου του Ιράν δημιουργούν ένα περιβάλλον γενικευμένης αβεβαιότητας. Σε αυτό το ρευστό παγκόσμιο σκηνικό, τίποτα δεν μπορεί πλέον να θεωρείται δεδομένο.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η στάση της Τουρκίας εντείνει τον προβληματισμό. Η γειτονική χώρα συνεχίζει τις αναθεωρητικές αξιώσεις. Η κλιμάκωση της ρητορικής και η προσπάθεια μεταφοράς των ελληνοτουρκικών ζητημάτων στο επίκεντρο της πολιτικής ατζέντας, συχνά υποκινούμενη από εσωτερικές προεκλογικές ή πολιτικές σκοπιμότητες αυξάνει τον κίνδυνο ενός θερμού επεισοδίου. Οι ισορροπίες στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο παραμένουν εξαιρετικά λεπτές, απαιτώντας διαρκή εγρήγορση και ψυχραιμία.
Απέναντι σε αυτές τις πρωτοφανείς προκλήσεις, το πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας καλείται να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Οι εποχές δεν επιτρέπουν μικροκομματικούς υπολογισμούς, επιφανειακές αντιπαραθέσεις ή επικοινωνιακή διαχείριση σοβαρών εθνικών θεμάτων. Η διαμόρφωση μιας συμπαγούς, διορατικής και μακροπρόθεσμης εθνικής στρατηγικής αποτελεί επιτακτική ανάγκη.
Η ετοιμότητα της χώρας οφείλει να αναπτυχθεί σε πολλαπλά επίπεδα:
Διπλωματική εγρήγορση
Ενίσχυση των διεθνών συμμαχιών, ενεργός συμμετοχή στους ευρωπαϊκούς και νατοϊκούς θεσμούς και σαφής ανάδειξη των ελληνικών θέσεων ως παραγόντων σταθερότητας και διεθνούς νομιμότητας στην περιοχή.
Αποτρεπτική ισχύς
Συνεχής μέριμνα για την ετοιμότητα και τον εκσυγχρονισμό των Ενόπλων Δυνάμεων, οι οποίες αποτελούν τον θεμέλιο λίθο της εθνικής κυριαρχίας.
Πολιτική συνεννόηση
Καλλιέργεια κλίματος εθνικής ομοψυχίας στα μείζονα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και άμυνας, μακριά από στείρες κομματικές αντιπαραθέσεις.
Η ιστορία διδάσκει ότι οι περίοδοι παγκόσμιας αναταραχής απαιτούν ηγεσία με νηφαλιότητα, στρατηγικό βάθος και αποφασιστικότητα. Η Ελλάδα, ως πυλώνας σταθερότητας σε μια φλεγόμενη περιοχή, οφείλει να εγγυάται την ασφάλεια και τα κυριαρχικά της δικαιώματα, προετοιμασμένη αποτελεσματικά για κάθε ενδεχόμενο.
