Tου Χαράλαμπου Β. Κατσιβαρδά
Η γλώσσα έχει την ιδικής της ιστορία, υπό την έννοια ότι συνιστά ανυπερθέτως μία πλημμυρίδα εξελίξεων καθότι καθίσταται ζωντανή ανεξαρτήτως ποιο κάθε φορά ιδιώμα περιάπτεται, λόγω των χρονικών συγκυριών και συνθηκών.
Η αρχαία ελληνική γλώσσα καθίσταται ζωντανή προς όλους διότι εμπεριέχει, τον ελληνικό πολιτισμό και αποτυπώνει εύγλωττα όλα εκείνα τα νοήματα τα οποία απετέλεσαν τα θέμεθλα του κατά το προσφυώς λεγομένου, Δυτικού πολιτισμού, ως εκ τούτου αποτελεί ένα ζωντανό κύτταρο καθότι τούτο εξελίσσεται εις το διάβα των χρόνων, διαφυλάττοντας αλώβητο τον πυρήνα της.
Ως εκ τούτου λοιπόν, δεν υφίσταται νεκρή γλώσσα, ούτο και αντιπαράθεσή μίας επιστημονικής γλώσσης με την δημώδη, αλλά συνυπάρχουν χωρίς να αλληλλοαποκλείεται αλλά εξ εναντίας αλληλοεπιδρά δημιουργικά διότι δηλούν σιωπηρά και ενίοτε εμφατικά τον άρρηκτο ομφάλιο λώρο, της πολιτισμικής μας ταυτότητας και παραδόσεως.
Έγουν γραφεί πολλά για το μεγαλείο και την Ιερότητα της Ελληνικής γλώσσης, πολλώ δε μάλλον η γλώσσα του Ιερού Ευαγγελίου, ή έκπαγλη αυτή γλώσσα με τα συμπυκνωμένα νοήματα τα οποία αποδίδουν την εμβρίθεια των νοημάτων με έναν ιδιαίτατο τρόπο.
Η συνθετότητα της γλώσσας αποτελεί και το μέτρο της εξελίξεως και του πολιτισμού, διότι αποτελεί ανυπερθέτως την επιτομή ενός προηγμένου λαού, καθότι διαμορφώνει έναν πολυσχιδή και περίπλοκο τρόπο σκέψεως και οξύνει την κριτική σκέψη διαμορφώντας κατ’ αντιστοιχία έναν πιο στέρεο και διεισδυτικό τρόπο σκέψεως,
Ως εκ τούτου η γλώσσα, ουδόλως, συνιστά απλώς έναν μετασχηματισμένο ή εκφυλισμένο μέσο επικοινωνίας, αλλά ένα μέσο διαμόρφωσης της προσωπικότητας του ψυχισμού καθώς και ενός καθολικού τρόπου του νοείν.
Η δομή της Ελληνικής γλώσσης, τόσο γραμματικώς όσο και συντακτικώς υπόκεται εις ορισμένους θεμελιώδεις επιστημονικώς κανόνες, η εκμάθηση και η σπουδή των οποίων διευκολύνει την ορθή γραφή και εκφορά του λόγου και συν τοις άλλοις, εξελίσσει την προσωπικότητα του καθ’ εκάστου, εξ αυτού του λόγου, η γλώσσα, η επαφή με την αρχαία Ελλάδα τον Χριστιανισμό συνιστούν παραμέτρους μείζονος σπουδαιότητας για την εθνική αυτονγωσία οιουδόηποτε Έλληνος, εξ ου και φρονώ ότι δέον όπως διατηρούμε την γλώσσα ως κόρην οφθλαμού.
Περαιτέρω λοιπόν, η γλώσσα, πέραν ότι συνιστά εκ των ων ούκ άνευ δομική σταθερά της εθνικής μας συνειδήσως κλπ, αποτελεί και επιτομή πολιτισμού, να γνωρίζει κανείς την γλώσσα του, διότι τοιουτοτρόπως δημιουργείται ένας ορισμένος τρόπος σκέψης, ερμηνείας και αντίληψης των πραγμάτων, όστις διατηρεί εν εγρηγόρσει τον ανθρώπινον νουν και τον άγει και προς την διηνεκή αναζήτηση του εαυτού του, υπό την έννοια ότι η συστηματική μελέτη και εξέλιξη μέσω της βελτιώσεως και ανακαλύψεως του άπειρου κάλλους και της πολιτσιμικής διαστάσεως της γλώσσης, αποτελεί εφαλτήριο προόδου.
Ως εκ τούτου, η επαφή με τους προγόνους μας και την Ιστορία, μέσω της γλώσσης, συνιστά την θεραπαινίδα, τον αγωγό, τον ομφάλιο λώρο, όστις συνδέει αρμονικά, το παρελθόν και το μέλλον, εξ ού και δέον όπως διδάσκονται τα αρχαία ελληνικά, καθώς και η αρχαίζουσα, καθαρεύουσα, εις σε όλες τις βαθμίδες της εκπαιδεύσεως, ούτως ώστε να νέα παιδιά να εγγραμισθούν έστω και εγκλυπαιδικώς αναφορικώς, με την επιμέρους αλληλοδιαδοχή της γλώσσης.
Να συνειδητοποιήσουν, εν άλλοις λόγοις, επί τη πράξει, τι, τω όντι, εστίν ζωντανή γλώσσα, τι αντικατοπτρζει η γλώσσα και πώς αυτή ταύτη, περιπτύσσεται με τον πολιτισμό αλλά και με την μεταβολή κάθε εποχής, χωρίς όμως η γλώσσα εν τέλει να αλλοιωθεί ή να καταλυθεί και τούτο διότι, η Ελληνική γλώσσα αποτελεί την μήτρα των γλωσσών καθότι δυνάμει αυτής αποδίδονται ουσιαστικά τα νοήματα, της φιλοσοφίας, της θεολογίας, την νομικής και των λοιπών άλλων επιστημών κατά τρόπο απαράμιλλα αυθεντικό.
Εν κατακλείδι, ας εγκύψουμε εις την γλώσσα, εκκινώντας από τα αρχαία Ελληνικά και μετά ταύτα, την αρχαίζουσα και καθαρεύουσα ούτως ώστε να κταλήξουμε νομοτελειακά και αιτιωδώς εις την υπεραπλούστευση της γλώσσης δια μέσου της δημοτικής.
Χαράλαμπος Β Κατσιβαρδάς
Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω και Στ.Ε
Ανεξάρτητος Βουλευτής
