Του Χαράλαμπου Β.Κατσιβαρδά
Η Δικαιοσύνη κατά την Συνταγματική επιταγή του άρθρου 26, είναι ασφαλώς ανεξάρτητη, πλην όμως, οι εκδοθείσες δικαστικές αποφάσεις, λαμβάνονται, εις το όνομα του Ελληνικού λαού, καθότι το δικαστικό σώμα, αποτελεί αξεδιάλυτο τμήμα του πυρήνα του Κράτους.
Εξ αντιδιαστολής, οι Δικηγόροι, ως άμισθοι δημόσιο λειτουργοί και υπηρέτες της θέμιδος, ακροβατούν μεταξύ του νευραλγικού δημοσίου και απαιτητικού ιδιωτικού τομέα, καθότι, επιδιώκουν, όντες εις τον πυρήνα της κοινωνίας να διασφαλίσουν παντί προσφόρω τρόπω και παντί τιμήμασι, την προάσπιση των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των πολιτών.
Αποτελούν κυματοθραύστες της κοινωνικής αδικίας αλλά κρατικής αβελτηρίας καθότι, επιλαμβάνονται των υποθέσεων με εντολείς τους, δηλονότι οιονεί εργοδότες , απλώς, τον εκάστοτε πολίτη, όθεν και τούτο σημαίνει, ότι αμείβονται αποκλειστικώς, ιδίως οι μαχόμενοι, μέσω των πολιτών, άρα δυνητικώς και θεωρητικώς, οι Δικηγόροι ευρίσκονται, τω όντι, εις τον αντίποδα των Δικαστών και δίδουν εκ του συστάδην μάχη, να διασφαλίσουν επί τω βελτίω, τα συμφέροντα και τα καθημαγμένα δικαιωμάτων τους.
Εν άλλοις λόγοις, η αποστολή του Δικηγόρου καθίσταται εξ ορισμού πολυσχιδής και διάφορη με των Δικαστών οι οποίοι από καθέδρας ενίοτε, αποφαίνονται, με υπέρμετρη αυστηρότητα η οποία δεν καθίσταται συμβατή με την αντικειμενική πραγματικότητα, ή άλλες φορές συγχέουν την αυστηρότητα και το καθήκον σεβασμού και ευπείθειας προς τους εν γένει θεσμούς, με την αγένεια και την προσβολή της προσωπικότητας τόσο των πολιτών αλλά και του Δικηγορικού σώματος, δια το οποίο εμφορούνται υπό έναν ιδιότυπο σιωπηρό και απόρρητο ακατάληπτο ανταγωνισμό.
Απορίας άξιον και δη άκρως αντιφατικό είναι πώς είναι δυνατόν οι Δικασταί ως κρατικοί λειτουργοί, δηλαδή, πλήρως αποκεκομμένοι από την εξ ορισμού έξοχη δυσχέρεια του ελεύθερου επαγγελματία, να στρέφονται, εκ του ασφαλούς, κατά αυτών και εν ταυτώ, κατά των πολιτών, εν άλλοις λόγοις τριγυρνούν του ιδίου του λαού, χάριν όμως του οποίου, ως είρηται ανωτέρω, εκδίδονται οι αποφάσεις καθότι, τούτο συνιστά εγγυητική δικλείδα ασφαλείας του Δημοκρατικού μας Πολιτεύματος.
Δηλαδή, ορούμε επί τη πράξη, την ύπαρξη ένιων δικαστών να προσβάλλουν βαναύσως κατά την επ’ ακροατηρίω διαδικασία, τους πολίτες, άνευ συνδρομής ουδενός λόγου, απλώς κατά κατάχρηση της εξουσίας, λησμονώντας το κορυφαίο θεσμικό τους ρόλο, ή νοσφίζοντας αυτόν δια να δημοσιολογήσουν εκ του περισσού, ή να εκφέρουν προσωπική πολιτική άποψη κατά τρόπο απάδοντα με την αποστολή τους.
Ασφαλώς τούτο δεν συνιστά κανόνα, εξ ού και καθίστανται συγκροτημένα, τα πειθαρχικά όργανα ελέγχου για επιλήψιμες συμπεριφορές άκρως καταχρηστικές οι οποίες εκδηλώνονται ακραίως, εξ ορισμένων δικαστών, οι οποίες υπερβαίνουν, κατά τρόπο αντιδεοντολογικό, το επιβαλλόμενο αναγκαίο όριο κα μέτρο.
Είναι λυπηρό, οι θεσμοί να μην τηρούνται από τα ίδια τα πρόσωπα τα οποία τα απαρτίζουν είτε πρόκειται για το Δικαστικό ή το Δικηγορικό σώμα, καθότι άλλως, το εκάστοτε πρόσωπο, καθίσταται υποδεέστερο των περιστάσεων και ελλοχεύει γιγαντωμένος ο κίνδυνος να τραυματισθεί η ίδια η Δημοκρατία μας, μετατρέποντας τους θεσμικούς πυλώνες σε χώρους, εκδήλωσης εκατέρωθεν ανταγωνιστικής ανούσιας τοξικότητας, αρυομένης από ιδιοτελείς σκοπιμότητες συνδικαλιστικού τύπου ή απλής επίδειξης ισχύος, εκατέρωθεν, γεγονός το οποίο αφήνει παγερά αδιάφορους τους πολίτες.
Ως εκ τούτου καθίσταται αληθές, ότι αυτή η εικόνα αμαυρώνει το κύρος της Δημοκρατίας μας και μεγενθύνει την έλλειψη εμπιστοσύνης προς την Δικαιοσύνη καθότι, ορισμένοι ουδόλως ίστανται εις το ύψος των περιστάσεων, μην επιδιδόμενοι σε αυτοκριτική αλλά, μετερχόμενοι της δικαιοσύνης σε εφαλτήριο, εξαπόλυσης προσωπικών αντιπαραθέσων και δημιουργίας ενός άτοπου και άσκοπου ανταγωνισμού.
Εν κατακλείδι, οι ως άνω ασχημονείς αποδεικνύουν ότι έτι περαιτέρω, υπολειπόμεθα, από το να αναχθούμε εις μία σύγχρονη Ευρωπαϊκή χώρα, η οποία σέβεται έμμετρα και έλλογα του θεσμούς παρά τις αντίθετες εκπεφρασμένες, εις θεωρητικό επίπεδο πομφόλυγες, οι οποίες εκ του αποτελέσματος αποδεικνύεται ότι εξαντλούνται απλώς σε μία άναρθρη ρητορική, ίσως λοιπόν, με θυραλλίδα την ακανθώδη τοιαύτη αντιπαράθεση να διάνοιγε επιτέλους ένας σοβαρός και εποικοδομητικός διάλογος για τον εκ βάθρων εκσυγχρονισμό των θεσμών.
Χαράλαμπος Β Κατσιβαρδάς
Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω και Σ.τ.Ε
Ανεξάρτητος Βουλευτής
