Τις σκέψεις του για την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία εκφράζει σε ανάρτησή του στο Facebook o Άδωνις Γεωργιάδης.
Περί του θεσμού της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και του πραγματικού του status στη χώρα μας
Από την ημέρα που η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία αποφάσισε να στείλει στη Βουλή αίτημα για την άρση της ασυλίας των 11 βουλευτών της ΝΔ βάσει των τηλεφωνικών συνομιλιών τους με στελέχη του ΟΠΕΚΕΠΕ, ξεκίνησε μια μεγάλη δημόσια συζήτηση για τη φύση του θεσμού αυτού.
«Όπως όλα στην Ελλάδα πολιτικοποιούνται και χωριζόμαστε σε ομάδες υπέρ και κατά, έτσι έγινε και εδώ. Τις απόψεις μου για τον θεσμό τις ξέρετε και δεν τις κρύβω. Επί της Αρχής θεώρησα από την αρχή τη σύστασή της ένα θετικό πρώτο βήμα για μια ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία και ψήφισα τη σχετική νομοθεσία. Επειδή όμως εγώ είμαι πραγματικός ευρωπαϊστής και όχι όψιμος (βλέπω τώρα διάφορους αντιμνημονιακούς που έκαναν το παν να βρεθούμε εκτός ΕΕ ψηφίζοντας Τσίπρα και πηγαίνοντας στην πλατεία των Αγανακτισμένων να σκίζουν τώρα τα ιμάτιά τους υπέρ της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας), θα σας πω την αλήθεια. Όσοι πιστεύουμε στην Ευρώπη δεν την γλείφουμε και δεν την αφήνουμε εκτός κριτικής. Θέλουμε να γίνει καλύτερη και άρα ασκούμε κριτική στους θεσμούς της και στη λειτουργία της.
Η ΕΕ παραμένει το καλύτερο μέρος στον πλανήτη για να ζει κανείς, αλλά στην πορεία της και λάθη θα γίνουν και αποφάσεις θα δοκιμαστούν στην πράξη, και άλλες θα λειτουργήσουν και άλλες όχι. Μπροστά θα πάμε διορθώνοντας και τα λάθη μας.
Πάμε τώρα στον θεσμό αυτό και του τι ακριβώς είναι και αν έχω δίκιο εγώ που λέω ότι μπορούμε να βγούμε εάν θέλουμε ή είναι απολύτως υποχρεωτικός που λένε άλλοι κλπ το ποιος έχει αρμοδιότητα να ανανεώνει τις θητείες των Ελλήνων εισαγγελέων κλπ.
Α) Η απόφαση ενός κράτους να προσχωρήσει στον θεσμό αυτό δεν είναι μία καθόλου απλή απόφαση. Για να υφίσταται ένα κράτος, για να έχει -κατά τους Ρωμαίους- το λεγόμενο imperium πρέπει υποχρεωτικά να έχει τρία μονοπώλια. Μονοπώλιο στην Εκτελεστική εξουσία, δηλ στην κυβέρνηση. Η κυβέρνηση ανήκει αποκλειστικά στο κράτος. Μονοπώλιο στην Νομοθετική εξουσία, δηλ. η Βουλή ανήκει πάντα μόνον στο κράτος και μονοπώλιο στη Δικαστική εξουσία. Δηλ. το Κράτος ορίζει τον τρόπο που απονέμεται η Δικαιοσύνη στην επικράτειά του.
Αργότερα, ο Μαξ Βέμπερ προσέθεσε στον ορισμό και το Μονοπώλιο στη βία, μόνον το Κράτος έχει νόμιμη βία υπό τους νόμους του. Η προσχώρηση στον θεσμό της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας σπάει το Μονοπώλιο του Κράτους, εν προκειμένω της Ελληνικής Δημοκρατίας στη Δικαστική εξουσία. Δεν είναι απλή απόφαση και κρύβει αρκετούς κινδύνους.
Ο τρόπος λοιπόν εφαρμογής αυτού το θεσμού ειδικά στα πρώτα του βήματα είναι κρίσιμος και για τη μακροημέρευση του θεσμού αυτού καθαυτού και για την πορεία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Εδώ θέλω να είμαι ειλικρινής, ακόμη και πριν της υποθέσεως των βουλευτών μας, πίστευα ότι έχει ξεκινήσει πολύ στραβά και εξηγώ το γιατί. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος από όλους είναι να δημιουργηθεί ανταγωνισμός μεταξύ των όποιων εγχώριων θεσμών Δικαίου και της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.
Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν πρέπει να θεωρηθεί ανταγωνιστικός, αλλά συμπληρωματικός των εγχώριων δικαστικών θεσμών. Δεν συστάθηκε για να απαξιώσει τους εγχώριους θεσμούς δικαιοσύνης και να κάνει αυτά που υποτίθεται εκείνοι δεν έκαναν, αλλά για να επικεντρωθεί σε ευρωπαϊκά ζητήματα με μεγαλύτερη προσήλωση και πόρους. Εδώ και μήνες, και μάλιστα κατά κανόνα από τις πλέον αντιευρωπαϊκές δυνάμεις της χώρας, είτε με αφορμή τον ΟΠΕΚΕΠΕ ή τα Τέμπη κ.λπ., προβάλλεται στα ΜΜΕ μια στρεβλή και πολύ απαξιωτική για την Ελληνική Δικαιοσύνη εικόνα.
Ξαφνικά οι «μόνοι έντιμοι εισαγγελείς» είναι οι Ευρωπαίοι. Η κ. Κοβέσι επιτέλους θα «τιμωρήσει» τους «κακούς» πολιτικούς που «προστατεύουν» οι εγχώριοι δικαστές, διότι είναι και αυτοί οι δικαστές στο κόλπο… Και έτσι τώρα περιμένουμε ως «Μεσσία» της κάθαρσης την κ. Κοβέσι και τους συνεργάτες της να βάλουν τάξη στην Ελλάδα. Με συγχωρείτε, αλλά μεγαλύτερη απαξίωση και προσβολή των Ελλήνων Δικαστών και Εισαγγελέων από την καλλιέργεια αυτής της εικόνας δεν έχει υπάρξει. Απορώ πώς η σεβαστή τους Ένωση δεν έχει ενοχληθεί από αυτό το προφανές ψεύδος.
Προφανώς εδώ δεν έχει ευθύνη για την εικόνα αυτή ούτε η κ. Κοβέσι ούτε οι συνεργάτες της, όμως η επιλεκτική διαρροή στοιχείων, όπως π.χ. η άσκηση δίωξης κατά των κ. Τσιάρα, Σκρέκα και της κ. Αραμπατζή σε εφημερίδα και συγκρότημα που κατεξοχήν καλλιεργεί συστηματικά αυτήν την εικόνα, είναι ευθύνη τους. Το ότι δεν βρήκαν τρόπο να το κόψουν μαχαίρι είναι ευθύνη τους. Εάν αυτό το αφήγημα συνεχιστεί σε κάποιο χρονικό σημείο του μέλλοντος, η εγχώρια και η ευρωπαϊκή έννομη τάξη θα συγκρουστούν αναπόφευκτα.
Όσοι ήταν στο αντιμνημόνιο και έκαναν αγώνα να βρεθούμε εκτός της ΕΕ πιθανόν και να το επιδιώκουν. Έτσι και πάλι θα υπάρξει κρίση στις σχέσεις μας με την ΕΕ, κάτι που τους αρέσει. Εμείς όμως που δώσαμε αγώνα να μείνει η Ελλάδα στην Ευρώπη, έχουμε χρέος αυτό να το προλάβουμε και η στάση μου να προειδοποιώ και να επισημαίνω το πρόβλημα αυτό δεν είναι αντιευρωπαϊκή αλλά φιλοευρωπαϊκή.
Και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, π.χ. το κυνήγι της προέδρου της Κομισιόν π.χ. για τα εμβόλια με την Pfizer για ανόητες κατηγορίες, μπορεί να τη δει κανείς από τη σκοπιά ότι ουδείς είναι υπεράνω του νόμου στην Ευρώπη (πράγμα καλό), αλλά και πάλι δεν έλαβε υπόψιν πόσο νερό στον μύλο του αντιευρωπαϊσμού έριξε τελικά και ενίσχυσε τις θεωρίες συνωμοσίας κατά των ευρωπαϊκών θεσμών.
Η σύσταση δηλαδή αυτή καθαυτή του θεσμού είναι σωστή, αλλά ο τρόπος που τα φυσικά υποκείμενα διαχειρίζονται την εξουσία που τους δόθηκε θα κρίνει πολλά και για τον θεσμό και για την Ευρώπη.
Εγώ θέλω να επιτύχει ο θεσμός αλλά αν συνεχίσει, αγνοώντας τις πολιτικές επιπτώσεις διαφόρων δράσεών τους, θα αποτύχει. Αυτό προβλέπω. Η αποτυχία θα είναι ζημιά για την Ευρώπη και πισωγύρισμα, ελπίζω ειλικρινά να επιτύχουν τελικά στην αποστολή τους.
Β) Αυτός ο ανταγωνισμός που σας είπα πριν, στην Ελλάδα ενισχύθηκε σφόδρα από την στην πράξη αμφισβήτηση της κυρίαρχης και αποκλειστικής δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Συμβουλίου του Αρείου Πάγου, ως προς το ποιος ορίζει και ανανεώνει τη θητεία των Ελλήνων εισαγγελέων στο θεσμό αυτόν.
Τι έγινε ακριβώς; Το κολέγιο των επιτρόπων των εισαγγελέων ανανέωσε τη θητεία της κ. Παπανδρέου χωρίς να ερωτήσει τον Άρειο Πάγο τον περασμένο Νοέμβριο. Όταν αυτό έγινε γνωστό, αυτή η απόφαση, η ανανέωση αυτή, δεν έγινε δεκτή. Ήδη διάφοροι βγαίνουν και με διαψεύδουν, αλλά αν έψαχναν καλύτερα θα ήξεραν ότι τελικά η ίδια η κ. Κοβέσι έστειλε επιστολή στον Άρειο Πάγο ζητώντας την ανανέωση της θητείας της κ. Παπανδρέου και άλλων δύο εισαγγελέων, άρα η ίδια αναγνώρισε τη δικαιοδοσία του Αρείου Πάγου και οι ίδιοι οι ενδιαφερόμενοι έκαναν αίτηση να ανανεωθεί η θητεία τους στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία στο Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο του Αρείου Πάγου.
Άρα και οι ίδιοι αναγνώρισαν την αρμοδιότητα του Αρείου Πάγου. Λήξις συναγερμού. Κοινώς, όσοι και συνταγματολόγοι έσπευσαν να με επικρίνουν δεν είχαν απλώς κάνει το ρεπορτάζ που έκανα εγώ. Το αν θα ανανεωθεί ή όχι η θητεία τους δεν το γνωρίζω, αφού δεν είναι δική μου δουλειά, όμως γνωρίζω ότι την απόφαση, για την ανανέωσή τους ή όχι, θα τη λάβει ο Άρειος Πάγος τον Μάιο. Έχω εμπιστοσύνη στην κρίση του, διότι έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στην Ελληνική Δικαιοσύνη.
Και πάλι, εντελώς συμπτωματικά, όλες οι αντιευρωπαϊκές δυνάμεις της χώρας έχουν συσπειρωθεί κατά της δικαιοδοσίας του Αρείου Πάγου… και πάλι οι «καλοί» Ευρωπαίοι εισαγγελείς και οι «κακοί» Έλληνες δικαστές… το ίδιο σφόδρα αντιδημοκρατικό και αντιευρωπαϊκό παραμύθι.
Γ) Ως προς τις σχετικές προς το Κοινοβούλιο υποθέσεις τα πράγματα είναι απολύτως ξεκάθαρα. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία αποφάσισε να στείλει γελοίες υποθέσεις, προκαλώντας μεγάλα πολιτικά ζητήματα. Όλοι οι νομικοί, μηδενός εξαιρουμένου, καλώς γνωρίζουν ότι καμία καταδίκη δεν μπορεί να υπάρξει με αυτά τα στοιχεία. Τονίζω όλες οι υποθέσεις είτε θα καταλήξουν σε αρχειοθέτηση είτε σε τελικά σε αθώωση. Διακινδυνεύω αυτή την πρόβλεψη.
Το μόνο ερώτημα που έχω είναι το γιατί υπήρξε όλη αυτή η συμπεριφορά εκ μέρους της Εισαγγελέως. Δεν μπορεί να μην κατάλαβε ότι οι διαρροές στον Τύπο, και μάλιστα στον σφόδρα αντιπολιτευόμενο, θα δημιουργούσαν πολιτικά προβλήματα.
Δεν μπορεί η απόφασή της να έρθουν κατά κύματα, ότι εγκλωβίζουν το Κοινοβούλιο σε μια διαρκή αναστάτωση. Αυτά τα αντιλαμβάνονται και μικρά παιδιά. Και όμως το έκανε αδιαφορώντας για όλα αυτά.
Δεν έχω εξήγηση του γιατί, και οι συνωμοσίες γενικά δεν μου αρέσουν.
Αλλά συνδυάζοντας το γεγονός που προείπα, ως προς την ανανέωση της θητείας της κ. Παπανδρέου και του κ. Μουζάκη, της απόρριψης από τον Άρειο Πάγο της αυτόματης ανανέωσης της θητείας τους, όπως ήθελαν οι ίδιοι, ο χρόνος αποστολής των δικογραφιών στη Βουλή τόσο κοντά στη συνεδρίαση του Ανωτάτου Δικαστικού Συμβουλίου κ.λπ. με βάζουν σε σκέψεις. Αν τους αδικώ τους ζητώ συγγνώμη, αλλά δυστυχώς να πω κάτι ακόμη ρωμαϊκό, άρα απολύτως ευρωπαϊκό, η γυναίκα του Καίσαρα δεν φτάνει να είναι τίμια αλλά και να φαίνεται.
Σε κάθε περίπτωση, αυτός ο νέος θεσμός οφείλει να βρει τα πατήματά του και κυρίως να μείνει όσο περισσότερο γίνεται πολιτικά ουδέτερος. Η εμπλοκή του στην πολιτική θα τον καταστρέψει.
Όσοι στα αλήθεια νοιάζονται για τον θεσμό αυτόν, όπως λένε, το καταλαβαίνουν.
Δ) Ως προς τη θέση μου ότι μπορούμε να βγούμε, θέση για την οποία επίσης δέχθηκα ως συνήθως κριτική. Απερίφραστα ΝΑΙ μπορούμε. Δεν λέω ότι θα βγούμε, ούτε λέω ακόμη να βγούμε, αλλά ως βουλευτής του Κοινοβουλίου νομοθέτης που ψήφισα αυτόν τον νόμο, σας λέω ότι εάν ένα μελλοντικό ελληνικό Κοινοβούλιο θα ήθελε η Ελλάδα λόγω διαφόρων προβλημάτων να αντιστρέψει αυτή της την προηγούμενη απόφαση θα μπορούσε να το κάνει. Η ένταξη μας στον θεσμό δεν προκύπτει από την συμμετοχή μας στην ΕΕ. Γι’ αυτό και υπάρχουν 5 χώρες της ΕΕ που δεν έχουν προσχωρήσει στον θεσμό αυτόν.
Η EPPO συστάθηκε με τον Κανονισμό 2017/1939 στο πλαίσιο της ενισχυμένης συνεργασίας. Η υποχρεωτικότητα του Κανονισμού αυτού εφαρμόζεται στις 22 χώρες που αποφάσισαν να συμμετάσχουν στην ενισχυμένη συνεργασία. Μία χώρα όμως δύναται ανά πάσα στιγμή να αποχωρήσει από την ενισχυμένη συνεργασία. Αν μια συμμετέχουσα χώρα αποχωρούσε τότε θα έπαυε η υποχρεωτικότητα του Κανονισμού αυτού και με έναν απλό νόμο θα μπορούσε να καταργήσει την δικαιοδοσία της Ευρωπαϊκής εισαγγελίας στην Ελλάδα.
Τι ΔΕΝ θα ακυρωνόταν
– Οι ήδη εκκρεμείς υποθέσεις που έχει αναλάβει η EPPO εναντίον της χώρας. Αρα αυτό που λέω και είπα δεν είναι παρέμβαση στις εκκρεμείς υποθέσεις, πράγμα για το οποίο με κατηγόρησε η σεβαστή Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων, ένωση την οποία απολύτως τιμώ.
– Οι καταδίκες και αποφάσεις που έχουν ήδη εκδοθεί • Η υποχρέωση συνεργασίας με την EPPO για παλαιότερες υποθέσεις. Τι θα άλλαζε;
– Η χώρα δεν θα συμμετείχε πλέον στη διοίκηση και χρηματοδότηση της EPPO • Δεν θα είχε Ευρωπαίο Εισαγγελέα εκπρόσωπό της.
– Νέες υποθέσεις που αφορούν τη χώρα θα πήγαιναν στις εθνικές αρχέςΑπλώς η αποχωρούσα χώρα βγαίνει εκτός πεδίου εφαρμογής του κανονισμού.
Στην ουσία είναι σαν να μην είχες υπογράψει ποτέ – για το μέλλον, όχι όμως για το παρελθόν.
Όσοι έγκριτοι νομικοί έσπευσαν να με επικρίνουν, ας διαβάσουν καλύτερα. 20 χρόνια νομοθέτης κάτι έμαθα τελικά. Επαναλαμβάνω, δεν λέω ούτε ότι θα το κάνουμε ούτε ότι πρέπει να το κάνουμε, λέω ότι παραμένει κυριαρχικό μας δικαίωμα να το κάνουμε, οπότε θέλουμε. Κοινώς ας δώσουμε χρόνο στον θεσμό αυτό να λειτουργήσει, αλλά να πούμε με θάρρος την αλήθεια, έχει ξεκινήσει πολύ στραβά. Τους εύχομαι να βρουν τον τρόπο να λειτουργήσουν σε ένα τόσο σύνθετο οικοδόμημα όπως είναι η ΕΕ.
Όμως θα πρέπει να ξέρουν ότι οι ίδιοι θα έχουν την απόλυτη ευθύνη της αποτυχίας του θεσμού που εκπροσωπούν. Παρόμοιες σκέψεις με τις δικές μου εκφράζονται πλέον και σε άλλες χώρες από τις 22, πρόσφατα στην Ιταλία είχαμε επί της ουσίας άδειασμα του θεσμού αυτού από τον Ιταλικό Άρειο Πάγο. Ας θεωρήσουμε ότι είναι οι παιδικές ασθένειες ενός νέου θεσμού και ας δώσουμε χρόνο, όχι άπειρο όμως, άπειρο χρόνο δεν έχει κανένας μας σε αυτή τη ζωή. Και οι κρίνοντες κρίνονται».
