Γράφει ο Καλόγηρος Κωνσταντίνος
Η πολιτική πορεία του Αλέξη Τσίπρα το τελευταίο διάστημα θυμίζει μια άσκηση ισορροπίας σε τεντωμένο σχοινί που, τελικά, κατέληξε σε πτώση. Η προσπάθειά του να «εμβολίσει» τον χώρο του Κέντρου, να μεταλλαχθεί δηλαδή σε έναν θεσμικό, μετριοπαθή ηγέτη μιας ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, αποδείχθηκε ένα εγχείρημα χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα. Το αποτέλεσμα; Απογοητευτικό.
Το βασικό ερώτημα είναι το «γιατί». Η απάντηση κρύβεται στην τεράστια απόσταση που χωρίζει την πολιτική του λογική και τα πεπραγμένα του από την κουλτούρα του κεντρώου χώρου. Ο κόσμος του Κέντρου χαρακτηρίζεται από θεσμική σταθερότητα και ορθολογισμό—στοιχεία που συγκρούονται μετωπικά με την κληρονομιά της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Το δημοψήφισμα του 2015 και η επακόλουθη «επική κωλοτούμπα», την οποία ο ίδιος επιμένει να χαρακτηρίζει ως κορυφαία στιγμή, παραμένει μια ανεπούλωτη πληγή στην αξιοπιστία του.
Οι πολίτες δεν ξέχασαν το κλείσιμο των τραπεζών, την υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας για έναν αιώνα, τις δηλώσεις του ότι η θάλασσα δεν έχει σύνορα ή τη Συμφωνία των Πρεσπών, που ξεσήκωσε τότε σχεδ΄΄ον το σύνολο της κοινωνίας. Η στροφή προς το Κέντρο, που σηματοδοτήθηκε συμβολικά με την παρουσίαση στην Ιθάκη, έμοιαζε περισσότερο με επικοινωνιακό τέχνασμα παρά με εσωτερική ωρίμανση. Στην πορεία αυτή, ο κ. Τσίπρας επέλεξε να «αδειάσει» σχεδόν το σύνολο των στενών του συνεργατών, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως «θύμα» των επιλογών τους, σε μια προσπάθεια να αποποιηθεί τις ευθύνες του παρελθόντος.
Ωστόσο, η αντίφαση παρέμεινε: ενώ επιχείρησε να δείξει ένα πρόσωπο ωριμότητας, με κάθε ευκαιρία δήλωνε περήφανος και αμετανόητος για τα έργα και τις ημέρες της διακυβέρνησής του. Αυτή η διαρκής αυτοαναίρεση κατέστησε το rebranding του μη επιδραστικό. Οι ψηφοφόροι του Κέντρου δεν πείστηκαν από έναν ηγέτη που προσπαθούσε να είναι ταυτόχρονα και ριζοσπάστης και συστημικός.
Το πολιτικό αδιέξοδο του Αλέξη Τσίπρα επικεντρώνεται στο γεγονός ότι, παρά την αποτυχία του rebranding, η δημιουργία ενός νέου φορέα μοιάζει πλέον με δρόμο δίχως επιστροφή. Η κάθοδος στις εκλογές αποτελεί μονόδρομο, με το ενδεχόμενο της τέταρτης θέσης να φαντάζει υπαρκτό, καθώς η μάχη για τις θέσεις 2 έως 4 απέναντι στον Ανδρουλάκη και την Καρυστιανού αναμένεται σκληρή. Η λογική προεξοφλεί μια αναμέτρηση μέχρι τέλους, ωστόσο στην πολιτική ζωή ο παράγοντας του απρόοπτου, «ο άγνωστος Χ » μπορεί να συμβεί ανά πάσα στιγμή και όταν συμβεί γίνεται βασικός παράγοντας διαμόρφωσης των εξελιξεων . Το απρόοπτο, αν και αστάθμητο, αποτελεί τον βασικό παράγοντα που ανατρέπει τις ισορροπίες και διαμορφώνει τις τελικές εξελίξεις την κρίσιμη στιγμή.
Η Επιστροφή στις Ρίζες-Στην πολιτική “αγκαλιά” των συντρόφων
Μετά την αποτυχία της διεύρυνσης, ο κ. Τσίπρας φαίνεται να αναγκάζεται να επιστρέψει στην «αγκαλιά» των παλιών του συντρόφων—εκείνων που κάποτε είχε τοποθετήσει ψηλά στον «εξώστη» για να μην ενοχλούν το νέο του προφίλ. Έτσι είναι η πολιτική ζωή· κύκλους κάνει και συχνά φέρνει τα πάνω κάτω.
Από εκεί που ήταν ο απόλυτος πρωταγωνιστής στη σκηνή, τώρα καλείται να ανέβει στον εξώστη, να συναντήσει ξανά εκείνους που κάποτε κατακεραύνωνε, με στόχο τη δημιουργία ενός «νέου» ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο που, όπως όλα δείχνουν, η αλλαγή αυτή θα αφορά κυρίως το όνομα και λιγότερο την ουσία. Το rebranding απέτυχε, και η επιστροφή στις ρίζες μοιάζει περισσότερο με ανάγκη επιβίωσης παρά με στρατηγική νίκης.
