Υπάρχουν στιγμές που δεν χωράνε λόγια. Μόνο εικόνες. Και στη μνήμη του ελληνικού αθλητισμού, η 8η Φεβρουαρίου 1981 είναι μία από αυτές.
Η τραγωδία της Θύρας 7 δεν ήταν απλώς ένα δυστύχημα σε γήπεδο. Ήταν η μέρα που η χαρά έγινε σιωπή και ο πανηγυρισμός μετατράπηκε σε θρήνο. Είκοσι ένας άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στο Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης, σε μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες που γνώρισε ποτέ το παγκόσμιο ποδόσφαιρο.
Η Ελλάδα πάγωσε. Ο Πειραιάς βυθίστηκε στο πένθος. Και ο χρόνος, για όσους ήταν εκεί, σταμάτησε για πάντα.
Από τον πανηγυρισμό στον πανικό μέσα σε λίγα λεπτά
Το παιχνίδι είχε κριθεί. Ο Ολυμπιακός είχε συντρίψει την ΑΕΚ με 6-0. Οι εξέδρες έβραζαν από χαρά. Λίγο πριν το τελευταίο σφύριγμα, χιλιάδες φίλαθλοι κινήθηκαν προς την έξοδο της Θύρας 7 για να κατευθυνθούν στη Θύρα 1 και να αποθεώσουν τους παίκτες.
Κανείς δεν φανταζόταν τι θα ακολουθούσε.
Η διαδρομή προς την έξοδο περνούσε από έναν μακρύ, ημικυκλικό διάδρομο και κατέληγε σε ένα κατηφορικό τούνελ με στενά σκαλοπάτια. Ένα πέρασμα σε σχήμα «Γ». Τυφλό. Χωρίς ορατότητα προς την έξοδο. Όσοι κατέβαιναν δεν έβλεπαν τι συνέβαινε μπροστά τους.
Κάπου εκεί, οι πρώτοι γλίστρησαν. Τα μαξιλαράκια από τις εξέδρες, βρεγμένα, έγιναν παγίδα. Έπεσαν. Και μέσα σε δευτερόλεπτα, το πλήθος που ακολουθούσε έπεσε πάνω τους, χωρίς να γνωρίζει τι είχε συμβεί. Ο κόσμος συνέχιζε να κατεβαίνει. Δεν υπήρχε χώρος. Δεν υπήρχε χρόνος.
Περίπου 7.000 άνθρωποι βρίσκονταν στη Θύρα 7. Δεκάδες τραυματίστηκαν σοβαρά. Είκοσι ένας φίλαθλοι, οι περισσότεροι νέοι και παιδιά – ανάμεσά τους κι ένας 14χρονος – έχασαν τη ζωή τους από ασφυξία και ποδοπάτημα.
Η χαρά είχε χαθεί. Στη θέση της, μόνο κραυγές, πανικός και απόλυτο σκοτάδι.
Οι εικόνες που δεν ξεχνιούνται ποτέ
Τα βίντεο και οι φωτογραφίες από εκείνη τη μέρα παραμένουν μέχρι σήμερα συγκλονιστικά. Δεν χρειάζονται περιγραφές. Μιλούν από μόνα τους. Στο νοσοκομείο της Νίκαιας, όπου μεταφέρθηκαν τραυματίες και νεκροί, εκτυλίχθηκαν σκηνές που κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει. Γονείς να ψάχνουν τα παιδιά τους. Φίλοι να περιμένουν ένα θαύμα που δεν ήρθε ποτέ.
Η τραγωδία του Πειραιά καταγράφηκε διεθνώς ως μία από τις 20 μεγαλύτερες στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Για την Ελλάδα, όμως, ήταν κάτι παραπάνω από μια στατιστική. Ήταν μια πληγή που έμεινε ανοιχτή.
Σαράντα πέντε χρόνια μετά, η μνήμη παραμένει ζωντανή. Όχι μόνο για τους 21 που χάθηκαν, αλλά για όλους όσοι έζησαν εκείνη τη μέρα και κουβαλούν ακόμη το βάρος της. Γιατί η Θύρα 7 δεν είναι απλώς ένα σημείο σε ένα γήπεδο. Είναι υπενθύμιση ότι μια στιγμή αρκεί για να αλλάξει τα πάντα.
Μνημόσυνο στο «Γ. Καραϊσκάκης»
Με αφορμή την επέτειο, σύσσωμος ο Ολυμπιακός βρέθηκε στο μνημείο του «Γ.Καραϊσκάκης», κατέθεσε στεφάνια και απέτισε φόρο τιμής στα 21 θύματα εκείνης της ημέρας.
Όλα τα τμήματα των Ερυθρολεύκων, παρουσία του προέδρου της ΠΑΕ, Βαγγέλη Μαρινάκη, παραβρέθηκαν στο μνημόσυνο που πραγματοποιήθηκε το μεσημέρι του Σαββάτου (7/2), με τους παίκτες των Πειραιωτών και πλήθος φιλάθλων να φωνάζουν «αθάνατοι» στην ανάγνωση των ονομάτων του τραγικού δυστυχήματος.
Το «παρών» έδωσαν και οι αδελφοί Αγγελόπουλοι, ο Γιώργος Μπαρτζώκας καθώς και οι παίκτες του μπασκετικού Ολυμπιακού, ενώ αναμεσα στα λουλούδια κατατέθηκαν και στεφάνια για τους επτά οπαδούς του ΠΑΟΚ που έχασαν τη ζωή τους στο τροχαίο δυστύχημα στη Ρουμανία.
