Ο πρώην υπουργός Άμυνας της Ρωσίας και ειδικός απεσταλμένος του Ρώσου προέδρου, Σεργκέι Ιβανόφ, πέθανε σε ηλικία 73 ετών. Το θάνατό του ανακοίνωσε η Ενιαία Λίγκα καλαθοσφαίρισης της VTB, της οποίας ήταν επίτιμος πρόεδρος.
Ο Σεργκέι Ιβανόφ υπήρξε ένας από τους ισχυρότερους πολιτικούς και κρατικούς αξιωματούχους της σύγχρονης Ρωσίας, μέλος του στενού κύκλου του Ρώσου προέδρου, Βλαντιμίρ Πούτιν, με τον οποίο μοιραζόταν κοινή αφετηρία: τη σοβιετική KGB.
Είχε γεννηθεί στο Λένινγκραντ (σημερινή Αγία Πετρούπολη) το 1953. Είχε σπουδάσει Φιλολογία και Μετάφραση (Αγγλικά και Σουηδικά) στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Λένινγκραντ, και μετά την αποφοίτησή του, το 1975, ειχε στρατολγογηθεί από τηνKGB.
Το 1976 υπηρέτησε στη Διεύθυνση της KGB του Λένινγκραντ. Ήταν εκεί, στους διαδρόμους της σοβιετικής μυστικής υπηρεσίας, που γνωρίστηκε και συνδέθηκε στενά με έναν νεαρό τότε συνάδελφό του: τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, ο Ιβανόφ υπηρέτησε ως πράκτορας της εξωτερικής κατασκοπείας, με αποστολές στη Φινλανδία (ως Δεύτερος Γραμματέας της πρεσβείας) και αργότερα στην Κένυα.
Όταν η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε, ο Ιβανόφ συνέχισε να υπηρετεί στη διάδοχο υπηρεσία, την FSB, φτάνοντας τον βαθμό του aντιστράτηγου Η μεγάλη του πολιτική άνοδος ξεκίνησε τον Αύγουστο του 1998, όταν ο Βλαντιμίρ Πούτιν διορίστηκε επικεφαλής της FSB και έχρισε τον Ιβανόφ αναπληρωτή του.
Έκτοτε, ο Ιβανόφ ακολουθούσε πιστά τα βήματα του Πούτιν.
Όταν ο Πούτιν εξελέγη πρόεδρος, ο Ιβανόφ διορίστηκε υπουργός Άμυνας, θέση που διατήρησε από το 2001 έως το 2007. Ήταν ο πρώτος μη εν ενεργεία στρατιωτικός που ανέλαβε αυτή τη θέση, με εντολή από τον Πούτιν να εκσυγχρονίσει και να αναδιοργανώσει τις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις.
ΤΟ 2007, ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2008 (όπου ο Πούτιν έπρεπε βάσει Συντάγματος να αποχωρήσει προσωρινά), ο Ιβανόφ προήχθη σε Πρώτο Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης. Μαζί με τον Ντμίτρι Μεντβέντεφ, αποτελούσαν τους δύο επικρατέστερους δελφίνους για το χρίσμα του διαδόχου. Τελικά, ο Πούτιν επέλεξε να δώσει τη στήριξή του στον Μεντβέντεφ. Ο Ιβανόφ αποδέχτηκε την απόφαση και στήριξε δημόσια την υποψηφιότητά του.
Όταν ο Πούτιν επέστρεψε στην προεδρία το 2012, τοποθέτησε τον Ιβανόφ στην κομβική θέση του προσωπάρχη του Κρεμλίνου. Από τη θέση αυτή, ο Ιβανόφ επηρέαζε άμεσα την εσωτερική και εξωτερική πολιτική, επιδεικνύοντας ιδιαίτερα σκληρή στάση κατά τη διάρκεια της ένοπλης σύγκρουσης του 2014 στην Ουκρανία και πιέζοντας για τη ρωσική στρατιωτική επέμβαση στη Συρία το 2015.
Η μακρά και στενή αυτή πολιτική συμπόρευση άρχισε να αλλάζει μορφή τον Αύγουστο του 2016. Σε μια κίνηση που ερμηνεύτηκε από αναλυτές ως προσπάθεια του Πούτιν να αντικαταστήσει την παλιά φρουρά των συνοδοιπόρων του με νεότερους, απόλυτα πιστούς τεχνοκράτες, ο Ιβανόφ απομακρύνθηκε από τη θέση του.
Παρά την απομάκρυνσή του από την πρώτη γραμμή, διατήρησε τη σχέση του με το καθεστώς, αναλαμβάνοντας τον ρόλο του Ειδικού Προεδρικού Απεσταλμένου για θέματα Περιβάλλοντος, Οικολογίας και Μεταφορών, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις αρχές του 2026.
