Στον ποιητή Μιχαήλ Μήτρα ανήκει η αρχική έμπνευση της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης, η οποία εορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου.
Ο Έλληνας ποιητής, το φθινόπωρο του 1997 πρότεινε στην Εταιρεία Συγγραφέων να υιοθετηθεί ο εορτασμός της ποίησης στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες, και να οριστεί συγκεκριμένη ημέρα γι’ αυτό.
Η εισήγησή του έφτασε με επιστολή στα χέρια του ποιητή και μελετητή της ποίησης Κώστα Στεργιόπουλου, προέδρου τότε της Εταιρείας Συγγραφέων. Η ποιήτρια Λύντια Στεφάνου πρότεινε ως ημέρα εορτασμού την 21η Μαρτίου, την ημέρα της εαρινής ισημερίας, που συνδυάζει το φως από τη μία και το σκοτάδι από την άλλη, όπως η ποίηση, που συνδυάζει το φωτεινό πρόσωπο της αισιοδοξίας με το σκοτεινό πρόσωπο του πένθους. Η πρώτη Ημέρα Ποίησης γιορτάστηκε το 1998, στο παλαιό ταχυδρομείο της πλατείας Κοτζιά.
Το σκεπτικό της απόφασης
Η Λύντια Στεφάνου, από τις γνωστές ποιητικές φωνές της Μεταπολεμικής Ποίησης, είπε ότι η πρώτη μέρα της Άνοιξης είναι η κατάλληλη για τη γιορτή της Ποίησης. Και ο Βασίλης Βασιλικός, πρέσβης στην UNESCO, πρότεινε η 21η Μαρτίου η ημέρα να κηρυχτεί η Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης. Στη Γενική Διάσκεψη της UNESCO, τον Οκτώβρη του 1999, η 21η Μαρτίου κηρύχτηκε η Παγκόσμια μέρα της Ποίησης. Να και το σκεπτικό της απόφασης:
«Η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης θα ενισχύσει την εικόνα της ποίησης στα ΜΜΕ, ούτως ώστε η ποίηση να μην θεωρείται πλέον άχρηστη τέχνη, αλλά μια τέχνη που βοηθά την κοινωνία να βρει και να ισχυροποιήσει την ταυτότητά της. Οι πολύ δημοφιλείς ποιητικές αναγνώσεις μπορεί να συμβάλουν σε μια επιστροφή στην προφορικότητα και στην κοινωνικοποίηση του ζωντανού θεάματος και οι εορτασμοί μπορεί να αποτελέσουν αφορμή για την ενίσχυση των δεσμών της ποίησης με τις άλλες τέχνες και τη φιλοσοφία, ώστε να επαναπροσδιοριστεί η φράση του Ντελακρουά “Δεν υπάρχει τέχνη χωρίς ποίηση”»…
Κων. Τασούλας: Η ποίηση παραμένει σταθερό σημείο αναφοράς για τον πολιτισμό, τη σκέψη, τη δημοκρατία
Με αφορμή την παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τασούλας υπενθυμίζει ότι «Σε έναν κόσμο που αλλάζει, σε καιρούς αβεβαιότητας, η ποίηση παραμένει σταθερό σημείο αναφοράς για τον πολιτισμό, τη σκέψη, τη δημοκρατία, καθώς συμβάλλει στη διαμόρφωση πολιτών με κριτική σκέψη, αισθητική παιδεία και συνείδηση του κοινού μας πεπρωμένου».
Παράλληλα, εκφράζει την πεποίθησή του, ότι η νεοελληνική ποίηση είναι ένα διανοητικό θαύμα και σημειώνει «Η ποίηση του Καβάφη, του Σεφέρη, του Ρίτσου, του Ελύτη, του Καρυωτάκη, του Παλαμά, του Σικελιανού και τόσων άλλων ποιητών, παλαιών και νέων, διαθέτει ένα βάθος τουλάχιστον τριών χιλιάδων ετών. Από τον Όμηρο έως σήμερα η ελληνική ποίηση είναι ένα ακατάπαυστο επίτευγμα που επιστρατεύει τις ίδιες λέξεις, αξιοποιεί τις ίδιες μεθόδους και γοητεύει με τον ίδιον τρόπο».
Επισημαίνει, επίσης, ότι «Η ποίηση διαμορφώνει πρότυπα ερμηνείας του κόσμου. Συνομιλεί με τις προκλήσεις κάθε εποχής, αναδεικνύοντας το ουσιώδες μέσα από το υπαινικτικό και το συμβολικό. Διαφωτίζει, εμπνέει και συμβάλλει να αντιμετωπίζουμε ερωτήματα και να επιλύουμε προβλήματα τα οποία μας βασανίζουν. Περιέχει συμπυκνωμένη σοφία στην οποία μπορούμε να ανατρέχουμε διαρκώς. Γι’ αυτό ακριβώς η ποίηση δεν προσφέρεται μόνο για πνευματική τέρψη, αλλά αποτελεί θεμέλιο της διανοητικής εξέλιξης και της μόρφωσης».
