Στο πρόγραμμα «Σπίτι μου 2», την παιδική προστασία και τις κοινωνικές δομές, την αναδοχή και τα παιδιά με αναπηρίες αναφέρθηκε η υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, Δόμνα Μιχαηλίδου, λέγοντας αρχικά σχετικά με το «Σπίτι μου 2» ότι τέλος Μαΐου σταματούν οι αιτήσεις, ξεκαθαρίζοντας πως αυτό είναι κάτι το οποίο το γνώριζαν όλοι οι Έλληνες.
Μιχαηλίδου για “Σπίτι μου 2”: “Τέλος Μαΐου σταματούν οι αιτήσεις, το ήξεραν όλοι οι Έλληνες”
Αναλυτικότερα, η υπουργός μίλησε το πρωί της Τετάρτης (27/5) στην εκπομπή «Κοινωνία Ώρα MEGA» και μιλώντας για τα προγράμματα στέγασης είπε: «Είμαστε στο ”Σπίτι μου 2”, το οποίο και λειτουργεί μέχρι τέλος Αυγούστου. Τέλος Μαΐου σταματούν οι αιτήσεις. Το ήξεραν όλοι οι Έλληνες, το ήξεραν όλοι οι πολίτες οι οποίοι ενδιαφέρονταν για αυτό. Στις 31 Μαΐου σταματούν οι αιτήσεις. Τώρα, τι έγινε ως προς το απότομα που θορύβησε αρκετό κόσμο και δόθηκε εντός λίγων ημερών λύση. Επειδή οι Ευρωπαίοι είναι δύσκολοι και οι διαπραγματεύσεις με αυτούς είναι ακόμα πιο δύσκολες, δεδομένου ότι το ”Σπίτι μου 2” έρχεται από το χρηματοδοτικό εργαλείο Ταμείο Ανάκαμψης, μας είπαν ξαφνικά οι Ευρωπαίοι ότι πρέπει να έχουμε έναν συγκεκριμένο στόχο. Άρα, αρχές Ιουνίου ό,τι έχουν συμβασιοποιήσει οι άνθρωποι στο ”Σπίτι μου 2” έχουν συμβασιοποιήσει και προχωράει».
Και η υπουργός συνέχισε λέγοντας: «Αυτό που ξέραμε είναι ότι οι συμβασιοποιήσεις πηγαίνουν μέχρι και τέλος Αυγούστου. Άρα, διορθώσαμε την αγωνία των ανθρώπων και το τι μπορεί να κάνει το κράτος και λέμε αυτό που ξέραμε, αυτό ισχύει. Δεν είναι ευρωπαϊκά λεφτά, είναι ελληνικά λεφτά. Με συνεργασία με την Ελληνική Αναπτυξιακή Τράπεζα. Έχουμε 14.000 υπαγωγές και 11.000 συμβασιοποιήσεις ήδη. Άρα, στην αρχή Μαΐου, που έγινε το ζήτημα, υπήρξαν 3.000 άνθρωποι οι οποίοι είχαν εγκριθεί. Περίμεναν ότι θα συμβασιοποιήσουν μέχρι τον Αύγουστο, αλλά έγινε αυτό. Δεν τα χάσαμε τα λεφτά, γιατί τα λεφτά δεν θα μπορούσαν να δοθούν ούτως ή άλλως μετά τον Ιούνιο. Χρησιμοποιήσαμε το πρόγραμμα για τους 11.000 ανθρώπους, οι οποίοι έχουν ήδη συμβασιοποιήσει, απλά για τους έξτρα αυτούς οι οποίοι είχαν κάνει την αίτησή τους, αλλά για διάφορους λόγους για τους οποίους δεν φταίει ο πολίτης τα έβαλε η Ελλάδα. Δηλαδή άργησε ο συμβολαιογράφος τους, δεν μπορούν να πάρουν το τάδε πιστοποιητικό ενέργειας από τον πολιτικό μηχανικό τους, επειδή δεν βρίσκουν πολιτικό μηχανικό κ.τ.λ. Θα τα πάρουν κανονικά μέχρι το τέλος Αυγούστου».
Για παιδική προστασία
Αναφορικά με τα κοινωνικά ζητήματα και την παιδική προστασία, η Δόμνα Μιχαηλίδου ανέφερε: «Πάρα πολλά έχουν αλλάξει και πάρα πολλές λύσεις έχουν δοθεί. Και θα είμαι συγκεκριμένη σε αυτές. Γιατί ειδικά το ζήτημα της παιδικής προστασίας είναι κάτι το οποίο με απασχολεί ιδιαίτερα. Το ζήτημα της παιδικής προστασίας πάρα πολλά χρόνια λυνόταν με τα ιδρύματα. Δηλαδή θεωρούσαμε ότι λύση για ένα παιδί το οποίο είτε είναι παρατημένο είτε είναι κακοποιημένο είναι το ίδρυμα. Το ίδρυμα είναι λύση, αλλά είναι η τελευταία λύση. Η λύση εδώ πέρα είναι οι θεσμοί της υιοθεσίας και της αναδοχής. Και τώρα, μεθαύριο, είναι και η Παγκόσμια Ημέρα Αναδοχής, που είναι πολύ σημαντικό να θυμίσουμε στον κόσμο ξανά τι είναι η αναδοχή. Ανάδοχες οικογένειες πλέον υπάρχουν στην Ελλάδα και η λύση έτσι ώστε ένα παιδί να μην είναι σε ένα ίδρυμα, το οποίο, όσο καλό και να είναι, οικογένεια δεν είναι. Βάρδιες έχει. Το σωστό το παιδί είναι σε μια οικογένεια και υπάρχουν πάρα πολλές οικογένειες οι οποίες θέλουν να φροντίσουν ένα παιδί, ακόμα και αν δεν το υιοθετούν. Θέλουμε ακόμα παραπάνω από αυτές».
Και συνέχισε λέγοντας: «Ξεκινήσαμε το ’19 και δεν ξέραμε το ’19 πόσα είναι τα παιδιά στα ιδρύματα. Δεν υπήρχαν καν ιδρύματα αδειοδοτημένα, γιατί δεν υπήρχε καν πλαίσιο. Είχαμε πλαίσιο για τα τυροπιτάδικα, είχαμε πλαίσιο για τα περίπτερα, είχαμε πλαίσιο για τα μαγαζιά υγειονομικού ενδιαφέροντος. Δεν είχαμε πλαίσιο για τα ιδρύματα. Και το πλαίσιο από τη μία σημαίνει ότι κτιριολογικά για κάθε παιδί πρέπει να έχεις ”τόσο” χώρο. Οι έφηβοι δεν μπορεί να είναι στα ίδια δωμάτια με τα μωρά, γιατί μπορείς να έχεις άλλα προβλήματα. Δεν μπορείς να έχεις κορίτσια και αγόρια στο ίδιο δωμάτιο στην εφηβεία, αλλά κατά κύριο λόγο το πλαίσιο είναι οι άνθρωποι. Δεν μπορείς να τρέχεις μια δομή με ανθρώπους και δεν έχεις έναν ψυχολόγο. Να μην έχεις δομές οι οποίες έχουν έναν κοινωνικό λειτουργό, να μην έχεις φροντιστές».
Για την διαδικασία της αποϊδρυματοποίησης, η Δόμνα Μιχαηλίδου ανέφερε: «Μετρήσαμε τα παιδιά, που δεν ξέραμε πόσα ήταν. Είχαμε 2.200 παιδιά μέσα σε ιδρύματα. Τώρα βάσει της διαφάνειας της διαδικασίας που είναι όλη ψηφιακή και βάσει της βελτίωσης του θεσμού της υιοθεσίας και της αναδοχής, από τα 2.200 έχουμε 1.100 παιδιά. Τα 1.100 έχουν τα εξής χαρακτηριστικά όμως: είναι μεγαλύτερα παιδιά σε ηλικίες και είναι και παιδιά πολλά από αυτά με αναπηρίες ή διαφορετικότητες. Μας το λένε όλοι οι ειδικοί ότι εντός οικογενειακού πλαισίου αλλιώς μεγαλώνει ένα παιδί. Τα παιδιά των ιδρυμάτων είναι παιδιά κακοποιημένα, παραμελημένα. Ορφανά παιδιά δεν υπάρχουν, γιατί κάποιος που έχει χάσει τους γονείς του θα έχει τους θείους του, θα έχει τους παππούδες, θα έχει κάποιον».
Για την υπόθεση κακοποίησης παιδιών στην Κρήτη
Η υπουργός αναφέρθηκε και στην υπόθεση με την κακοποίηση παιδιών στα Χανιά λέγοντας: «Έρχεται ο εισαγγελέας, λέει αυτή η οικογένεια είναι πλήρως ακατάλληλη. Δεν γίνεται τα παιδιά να μεγαλώνουν εκεί. Τα παιδιά πρέπει να μεταφερθούν σε ένα νοσοκομείο, για να καταλάβουν οι γιατροί αν είναι κακοποιημένα σε έναν βαθμό που μπορεί να χρειάζεται κάποια παρέμβαση. Και την ίδια ώρα οι κοινωνικές υπηρεσίες του νοσοκομείου μαζί με τις κοινωνικές υπηρεσίες του δήμου δουλεύουν μαζί για να δουν αν στο ευρύτερο οικογενειακό περιβάλλον υπάρχει κάποιος ψυχικά υγιής που μπορεί να αναλάβει τα παιδιά. Άρα, αν η απάντηση σε αυτό είναι όχι, τότε η πρώτη λύση είναι μια ανάδοχη οικογένεια. Εδώ πέρα λειτουργεί πολύ ο θεσμός της επείγουσας αναδοχής, αλλά λειτουργεί επί το πλείστον για πολύ μωρά».
Αναφερόμενη στην αναδοχή: «Θα πάει στο Anynet, την πλατφόρμα μας, και θα κάνει μια αίτηση για αναδοχή. Θα δώσει κάποια εχέγγυα στο κράτος ότι είναι ψυχικά υγιής. Θα κάνει τρεις μήνες στήριξη και μετά οι κοινωνικές υπηρεσίες του νοσοκομείου θα μπουν στην πλατφόρμα. Στην Περιφέρεια η επείγουσα αναδοχή λειτουργεί πάρα πολύ καλά. Δηλαδή θα υπάρξει ένα βρέφος σε ένα νοσοκομείο της Περιφέρειας και απευθείας θα φύγει σε επείγουσα αναδοχή. Στην Αθήνα δεν το ξέρουμε τόσο».
Για τα παιδιά με αναπηρία και τις Στέγες Υποστηριζόμενης Διαβίωσης
Όσον αφορά τα παιδιά που είναι στο φάσμα του αυτισμού και τις Στέγες Υποστηριζόμενης Διαβίωσης, η κ. Μιχαηλίδου υπογράμμισε: «Για τα παιδιά με αυτισμό, γιατί το πρόβλημα είναι πολύ έντονο και το βιώνουν πάρα πολλές οικογένειες μέσα, ειδικά αυτές που έχουν πιο δύσκολες περιπτώσεις, με παιδιά με αυτισμό, που είναι πολλές, είναι πολλές αυτές οι οικογένειες. Δύο λύσεις που έχουν δοθεί στα δύο ”άκρα” των ηλικιών. Αρχικά, η πρώιμη παρέμβαση: Από τον Ιανουάριο το κράτος τρέχει ένα πρόγραμμα το οποίο δίνεται σε 2.500 παιδιά με 800 ευρώ τον μήνα, έτσι ώστε να κάνουν εργοθεραπεία, φυσικοθεραπεία, λογοθεραπεία, για να μπορούν να είναι πιο λειτουργικά. Οι θεραπείες του ΕΟΠΠΥ δεν φτάνουν. Χρειάζονται και περισσότερες θεραπείες αλλά και νέος τρόπος προσέγγισης, οικογενειοκεντρικός, για να είναι και η οικογένεια μέτοχος. Οπότε στα παιδιά μικρότερης ηλικίας τρέχει η πρώιμη παρέμβαση. Και το δεύτερο, που είναι το ακόμα πιο δύσκολο, είναι το τι θα γίνουν τα παιδιά μετά. Εδώ πέρα υπάρχει ο θεσμός των Στεγών Υποστηριζόμενης Διαβίωσης. Τι είναι αυτά; Πάλι όχι ιδρύματα. Τα παιδιά και οι ενήλικες με αναπηρία δεν πρέπει να είναι σε ιδρυματικού τύπου δομές, όπως ξέραμε παλιά, π.χ. άσυλα, θεραπευτήρια χρονίων παθήσεων. Αυτές είναι δομές άλλου αιώνα. Ήρθαμε, ξεκινήσαμε, είχαμε 48 Στέγες Υποστηριζόμενης Διαβίωσης από το 2007, που φτιάχτηκαν, μέχρι το 2019. Σήμερα έχουμε 158. Έχουμε 2.000 άτομα σε αυτές τις Στέγες. Είναι διαμερίσματα εντός αστικού ιστού, πολύ καλοστελεχωμένα. Όλα τους τα έξοδα είναι πληρωμένα από το κράτος και μέσω ευρωπαϊκών κονδυλίων, τα λεγόμενα ΠΕΠ των περιφερειών, μπορούν να βρίσκουν και χρήματα για να τις φτιάξουν. Χρειαζόμαστε ακόμα παραπάνω».
