Ο στίβος της πολιτικής δεν υπήρξε ποτέ ένας εύκολος δρόμος, ούτε ένα σπριντ λίγων μέτρων όπου η αρχική ορμή αρκεί για να εξασφαλίσει τη νίκη. Είναι ένας επίπονος μαραθώνιος που απαιτεί αντοχή, στρατηγική, εσωτερική συνοχή και, πάνω από όλα, στέρεες βάσεις. Οι τελευταίες εξελίξεις γύρω από το πολιτικό εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού επιβεβαιώνουν με τον πιο δραματικό τρόπο αυτόν τον αμείλικτο κανόνα, προκαλώντας τριγμούς που σείουν τα θεμέλια μιας προσδοκίας που για κάποιους αντιπροσώπευε μια χαραμάδα ελπίδας για τη δημοκρατία και τη διαφάνεια.
Το κύμα των αποχωρήσεων και τα «καρφιά» για τη λειτουργία
Το κλίμα των τελευταίων ημερών συμπυκνώνεται στην πικρή φράση «και ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα». Η μαζικότητα των αποχωρήσεων δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες. Δεν πρόκειται για μεμονωμένες διαφωνίες, αλλά για μια βαθιά κρίση εμπιστοσύνης. Η αποχώρηση πρωτοκλασάτων στελεχών —με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον κύριο Αυγερινό— συνοδεύτηκε από βαριές αιχμές και δημόσια «καρφιά» που εστιάζουν στον τρόπο λήψης αποφάσεων, την έλλειψη συλλογικότητας και τις εσωτερικές διαδικασίες του κινήματος.
Όταν ένα φρέσκο πολιτικό εγχείρημα χάνει τους βασικούς του πυλώνες πριν καν προλάβει να εδραιωθεί, το πλήγμα στην αξιοπιστία του είναι καίριο. Η εικόνα ενός χώρου που υπόσχονταν να φέρει το νέο, αλλά φαίνεται να εγκλωβίζεται σε παθογένειες του παρελθόντος, απογοητεύει τους πολίτες που αναζητούσαν μια εναλλακτική πρόταση.
Η συσσώρευση των αμφισβητήσεων
Τα μέτωπα που έχουν ανοίξει είναι πολλά και ταυτόχρονα. Πέρα από τις εσωκομματικές τριβές, η επικαιρότητα επιβαρύνθηκε από αποκαλύψεις και σκιές, όπως η υπόθεση που σχετίζεται με ακίνητο από πλειστηριασμό, γεγονός που προκάλεσε επιπλέον αναταραχές και αρνητικά σχόλια. Σε συνδυασμό με τις κατηγορίες για τον συγκεντρωτικό ή προβληματικό τρόπο λειτουργίας του κινήματος, η δημόσια εικόνα του εγχειρήματος υφίσταται σοβαρή φθορά.
Η εσωστρέφεια είναι πλέον ο μεγαλύτερος εχθρός. Αντί το κίνημα να παράγει πολιτική, να απευθύνεται στην κοινωνία και να καταθέτει προτάσεις για τα μεγάλα ζητήματα του τόπου, αναλώνεται σε εσωτερικές διαμάχες, ξεκαθαρίσματα λογαριασμών και απολογίες.
Το στοίχημα της επιβίωσης και η είσοδος στη Βουλή
Από εδώ και στο εξής, το διακύβευμα συμπυκνώνεται σε ένα και μόνο ερώτημα: μπορεί το εγχείρημα να ανατάξει τις δυνάμεις του και να πετύχει την είσοδό του στη Βουλή;
Χρόνος θεωρητικά υπάρχει, όμως η δυναμική που διαμορφώνεται δείχνει ότι τα πράγματα κινούνται προς το χειρότερο. Η υπέρβαση μιας τόσο εκτεταμένης κρίσης απαιτεί γενναίες αποφάσεις, ειλικρινή αυτοκριτική και ριζικές αλλαγές στον τρόπο διοίκησης. Η Μαρία Καρυστιανού καλείται να βρει άμεσα τον τρόπο να ξεπεράσει αυτό το τέλμα.
Η ελπίδα ασφαλώς πεθαίνει πάντα τελευταία, όμως στην πολιτική η ελπίδα από μόνη της δεν αρκεί. Χρειάζονται δομές, εμπιστοσύνη και συμμαχίες. Αν δεν υπάρξει αλλαγή πλεύσης, το εγχείρημα κινδυνεύει να τελειώσει πριν καν αρχίσει.
