Δραματική παραμένει η κατάσταση στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας, όπου πάνω από 110 άνθρωποι νοσηλεύονται σε πολύ σοβαρή κατάσταση με εγκαύματα, ενώ οι οικογένειες αναζητούν απεγνωσμένα τα παιδιά τους που δεν έχουν ταυτοποιηθεί.
Ιταλοί και Γάλλοι εγκληματολόγοι βρίσκονται στο μακάβριο υπόγειο του Constellation συμμετέχοντας στην προσπάθεια ταυτοποίησης υπολειμμάτων σορών. Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης μιλούν για το πολύ μία ταυτοποίηση θύματος ως τώρα, ενώ οι ελβετικές αρχές έχουν δηλώσει ότι μπορεί να χρειαστούν εβδομάδες, για να αναγνωριστούν τα θύματα της πυρκαγιάς.
Επιπλέον, στην πρώτη ενημέρωση Τύπου στην οποία προέβησαν οι αρχές του Βαλέ, προειδοποίησαν ότι ο αριθμός των θυμάτων ενδεχομένως θα αυξηθεί καθώς ως και 80 από τους τραυματίες φέρουν εγκαύματα που απειλούν τη ζωή τους.
Αξιωματούχοι δήλωσαν ότι 113 από τους τραυματίες έχουν αναγνωριστεί, με τις αρχές να εξακολουθούν να εργάζονται για την αναγνώριση των άλλων έξι, ενώ οικογένειες και φίλοι των αγνοουμένων καταφεύγουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εκλιπαρώντας για πληροφορίες.
Πατέρας έσωσε τουλάχιστον 10 παιδιά
Ένας 55χρονος, ήρωας φαίνεται πως έσωσε δέκα νεαρούς από την πύρινη κόλαση με τους 40 νεκρούς και τους 119 τραυματίες. Ο άντρας βρέθηκε στο σημείο μετά από τηλεφώνημα της κόρης του η οποία βρισκόταν έξω από το κλαμπ την ώρα της πυρκαγιάς και εκείνος έσπευσε άμεσα.
Αντικρίζοντας την κατάσταση και τον κόσμο να έχει εγκλωβιστεί στη μοναδική πόρτα που υπήρχε, βρήκε τον τρόπο να ανοίξει μία πλαϊνή και να απεγκλωβίσει τουλάχιστον 10 παιδιά.
Ο Καμπόλο μιλώντας από το νοσοκομειακό του κρεβάτι, όπου νοσηλεύεται λόγω εισπνοής καπνού, περιέγραψε τη φρικτή εικόνα που αντίκρισε πίσω από την πόρτα: «Υπήρχαν παντού σώματα. Ζωντανοί αλλά και καμένοι. Κάποιοι είχαν τις αισθήσεις τους, άλλοι όχι. Μας παρακαλούσαν για βοήθεια σε πολλές γλώσσες. Ήταν πολύ νέοι», είπε ο 55χρονος πατέρας.
«Δεν σκέφτηκα τον πόνο, τον καπνό, τον κίνδυνο. Έβγαζα παιδιά έξω με γυμνά χέρια. Έναν – έναν. Ήταν ζωντανοί αλλά τραυματισμένοι, πολλοί από αυτούς σοβαρά», συνέχισε.
Όταν ρωτήθηκε τι θυμάται περισσότερο από εκείνη τη τραυματική νύχτα, απάντησε: «Τα βλέμματα. Την απόγνωση εκείνων που ήξεραν ότι πεθαίνουν. Καμένοι άνθρωποι να σε κοιτάζουν και να σου ζητούν να μην τους αφήσεις εκεί. Είναι κάτι που δεν φεύγει ποτέ».
