Η φλεγόμενη Ευρώπη καίτοι, περιδινούται, υπό πρωτοφανείς και αδιασαφήνιστες, μεταπολεμικά συνθήκες, οι κυβερνήσεις καθεύδουν τον νήδυμον, ύπνο, αρνούμενες εν μέρει, να αποδώσουν την γενεσιουργό αιτία, εις, εκ του αποτελέσματος και επί τη πράξη, xροεκοπημένη πολιτικής τους.
Είναι πρόδηλον ότι τα υφιστάμενα και διαχρονικώς σοβούντα κοινωνικά προβλήματα, δεν ετέχθησαν εκ παρθενογενέσεως, έκπαλαι υπήρχαν και βαθμηδόν γιγαντώνονται ή μετεξελίσσονται, πλην όμως, ιδωμένα υπό το σύγχρονο και επίκαιρο πρίσμα, οι λύσεις δίδονται αποκλειστικά μόνον με διάλογο και ειρηνικές διαμαρτυρίες, ως αναπαλλοτρίωτες εκφάνσεις των Συντεταγμένων θεσμών και της αστικής Δημοκρατίας.
Η Γαλλία κείται εις μία εύθρυπτη άμμο, αυτοπαγιδευόμενη δίκην, ενός ανερμάτιστου και αδιέξοδου δογματικού προοδευτισμού, ανήμπορη τω όντι, να χειρισθεί μία, εξ αντικειμένου δυσήνια υφισταμένη κατάσταση.
Η αποδόμηση του κοινωνικού κράτους, η οικονομική κρίση, η κακερματισμένη και μη ορθή μεταναστευτική πολιτική, δημιούργησε ένα ασφυκτικό κλίμα, κοινωνικών αναταράξεων, με προεξάρχοντες της ακραία αριστερά και τον φοντομενταλισμό θυλάκων μεταναστών του Ισλάμ, οίτινες εκ της ιδικής τους πλευράς, θεώνται ότι έχουν το δικαίωμα να διεκδικούν κατά της Γαλλίας, αδιαφορώντας δια την πολιτισμική κληρονομιά, με αποτέλεσμα, η κοινωνική ειρήνη και συνοχή να αποτελεί το διαρκώς ζητούμενο.
Είναι πρόδηλον, ότι ο νέος βιώνει ένα παρατεταμένο παρόν, ελλείψει της επιγνώσεως της θνητότητας αλλά και συσσωρευμένων μνημών του παρελθόντος εξ αντιδιαστολής με τους μεγαλυτέρους οίτινες λόγω εμπειρίας και αποκρυσταλλωμένων μνημών, εξορθολογίζουν και διυλίζουν τις περιστάσεις, ως εικός, ως εκ τούτου, οι νέοι εν γένει αλλά και ειδικότερον, εις την Γαλλία εν προκειμένω, καθίσταται ευάλωτοι και έτι ευεπίφοροι προς την ετεροκατεύθυνση και ποδηγήτηση υπό την καθοδήγηση ορισμένων αδιόρατων κομματικών και αλλότριων συμφερόντων.
Εν άλλαις λέξεσι, η νεολαία, είθισται διαχρονικώς, να καθίσταται πολιορκητικός κλοιός προκειμένου να εξυπηρετηθούν αλλότρια συμφέροντα αλλά και θρυαλλίδα, διαφόρων παιγνίων εξουσίας, εν τούτοις όμως κατά την περίοδο αυτή, η ολοκληρωτική αυτή νοσηρά νοοτροπία εξικνείται πέραν οιουδήποτε ορίου, καθότι στρέφεται ευθέως κατά του οργανωμένου συντεταγμένο κράτους, με πρόταγμα αόριστα συνθήματα ενός καθολικού ολοκληρωτισμού χωρίς αρθρωμένο όραμα και ουσιαστική στοχοθεσία.
Το κυρίαρχο επικρατούν οιονεί σύνθημα καθίσταται «το γαία πυρί μυχθήτω», άνευ ουσιαστικής αντιπροτάσεως περί της βέλτιστης επιλύσεως των διεκδικήσεών των, απλώς επένδυση διόγκωση του χάους, η ως άνω συνθήκη αποτελεί το γενικό κανόνα ορισμένων εξ αριστερών προερχομένων κομμάτων, τα οποία προκειμένου να απογνώσουν και να θάλψουν την πολιτική τους ένδεια, δρουν, εκ κρυπτώ και παραβύστω, ως διαπρύσιοι εκπυρσοκροτητές, εντάσεων, προστριβών, βίας και φανατισμού.
Αντί δηλαδή της αυτοκριτικής και της αποπείρας διαβουλεύσεως ελευθέρως και δημοκρατικώς, επιχειρείται το χάος ως μοχλό πιέσεως, αδιαφορώντας για τους θεσμούς, την οικονομία και τους πολίτες, αρκεί να επαληθευθεί η προκρούστεια λογική της αριστεράς, αδυνατώντας να συνειδητοποιήσει με ενάργεια την ευθύνη περί των πράξεων και των παραλείψεων της επί μακρόν.
Προτάσσει δηλαδή, μυωπικώς, την «αυθεντία» της μονολιθικής απόψεώς της, την οποία αντί να αναθεωρήσει ως αλυσιτελές μείγμα πολιτικής, λόγω ότι δεν υπάγεται εις το αδυσώπητο βιοτικό γίγνεσθαι της διαδραμούσης πραγματικότητας, η οποία, (τα ίδια τα γεγονότα βοούν) υπαγορεύσει μία ράγδην και ριζηδόν αλλαγή πλεύσης, εμμένει πεισματικά, παντί τιμήμασι, κατά τρόπο βαναύσως ολοκληρωτικό.
Εν κατακλείδι, παλαιότερον, μεταπολεμικώς ιδίως, υπήρχε ένα όραμα, με διαφορετικά τότε δεδομένα, αρξαμένης της επελάσεως της απαρχής τότε υπερκαταναλωτισμού και της αμφισβήτηση του καπιταλιστικού συστήματος, σήμερον, οι κινητοποιήσεις δεν θάλπουν ουδένα συγκροτημένο όραμα, δεν υφίσταται καμία σοβαρή αντιπρόταση διανουμένων, ταγών ιδεολόγων, παρά μόνον φανατισμό, μίσος και χουλιγκανισμό, εξ αυτού του λόγου, οι ως άνω πορείες βρίθουν και επιπολάζουν από εγκληματικές δράσεις διακεκριμένων κλοπών, φθορών ξένης ιδιοκτησίας, με συμμετοχή αμύστακους νέους, φύρδην μύγδην, καταγωγικής προελεύσεως και ιδεολογίας, όπερ και τούτο σημαίνει ότι την πρωτοκαθεδρία των διαδικασιών τυφλής και μηδενιστικής βίας, είχε το έγκλημα και όχι η δράση οραματιστών επαναστατών.
Συνελόντι ειπείν, ο μηδενισμός της μετανωτερικότητας επιβάλλει άναρχα να επιβάλλει, ξύλοις και ροπάλοις, την ιδική του άναρθρη, πλην άκρως ολοκληρωτική διαδικασία, όθεν οι αντιφρονούντες εξοβελίζονται και αντιμετωπίζονται με βία-ίσως ζώμεν το εκκωφαντικό πέρας του δυτικού πολιτισμού εάσαντος δυσεξίτηλα τραύματα προς τις επιγενόμενες γενιές.
Χαράλαμπος β Κατσιβαρδάς
Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω και Στ.Ε
Ανεξάρτητος Βουλευτής
