Γράφει ο Δημοσθένης Δαββέτας:
Το ερώτημα του αν οι ΗΠΑ μπορούν να κυριαρχήσουν στα στενά του Ορμούζ δεν είναι μόνο στρατιωτικό αλλά επίσης πολιτικό και φιλοσοφικό.
Ο Τόμας Χόμπς αντιλαμβανόταν την κυριαρχία ως εξουσία που εγγυάται την τάξη απέναντι στο Χάος. Κάπως ετσι πιστεύουν ότι λειτουργούν κι οι ΗΠΑ: η κυριαρχία τους στα στενά θα σήμαινε έλεγχο ναυσιπλοΐας και τάξη. Όμως όπως μας εξήγησεο Γάλλος φιλόσοφος Μισέλ Φουκώ στον 21ο αιώνα Η εξουσία πάρα την όποια υπεροπλία της έχει δυσκολίες απέναντι σε ένα πεδίο πλήρες από μικρές, ευέλικτες μορφές αντίστασης. Στην περίπτωση μας ο πέμπτος στόλος των ΗΠΑ μπορεί να κρατήσει ανοιχτό το Ορμούζ ότανέχει απέναντι του έναν συγκεντρωμενο αντίπαλο κι οχι έναν διάσπαρτο ο οποίος , μέσα από ναρκοθέτηση, επιθέσεις με μικρά σκάφη, αντιπλοικούς πυραύλους από παράκτιες θέσεις ή χρήση drones , σκοπεύει στην φθορά και την εξάντληση του αντιπάλου όπως μας δίδαξεο Κλαούσεβιτς.
Η έννοια της ασύμμετρης ισχύος ανατρέπει την κλασσική ιεραρχία κι επιτρέπει σε ένα κράτος με μικρότερη στρατιωτική δύναμη να καταστήσει την υπεροχή του αντιπάλου δυσλειτουργική. Το Ιράν δεν χρειάζεται να ελέγξει το Ορμούζ. Του αρκείνα το καθιστά δυσλειτουργικό. Αυτό και μόνο το γεγονός διαταράσσει τις αγορές, αυξάνει τα ασφάλιστρα ναυσιπλοΐας και παγκόσμια ανασφάλεια. Κάθε ψυχολογικη διαταραχή μπορεί να έχει επιπτώσεις εκεί από όπου περνά το ένα πέμπτο της παγκόσμιας ροής πετρελαίου.Γιατί οι αγορές αντιδρούν όχι μόνο στα γεγονότα αλλά και στις προσδοκίες όπως έλεγε ο Άνταμ Σμιθ. Κι έτσι βρισκόμαστε μπροστά στο παράδοξο μια υπερδύναμη να κερδίζει στρατιωτικά αλλά να χάνει οικονομικά.
Η θαλάσσια ισχύς δεν είναι μόνο στην θάλασσα αλλά και στις ακτές, τον αέρα και το ψηφιακό πεδίο, επιβεβαιώνοντας ότι η κυριαρχία δεν είναι μόνο μια γραμμή στον χάρτη αλλά ένα σύνολο διασυνδεδεμενων ελέγχων.
Επίσης το θέμα της κυριαρχίας εκτός από μια τεχνική έχει και μια ηθική πλευρά. Μπορεί μια δύναμη να επιβάλλει τον έλεγχο ενός περάσματος χωρίς ευρύτερη συναίνεση; Η βούληση για δύναμη για να θυμηθώ τον Νίτσε μπορεί να παράγει πράξηεπιβολής χωρίς δικαιοσύνη;
Στο Ορμουζ η Αμερικανική κυριαρχία είναι εύθραυστη γιατί οι ΗΠΑ μπορούν μεν μέσω της δύναμης να εξασφαλίσουν διέλευση αλλά δεν μπορούν να εξαλείψουν την απειλή. Η ισχύς έτσι μετατρέπεται σε μια ρευστή πραγματικότητα όπου η οριστικήκατάσταση έχει δώσει την θέση της σε μια διαρκή διαπραγμάτευση. Η παρουσία τόσων πολλών Αμερικανικών πλοίων οι ασκήσεις, οι δηλώσεις, ο επικοινωνιακός πόλεμος μετατρέπουν την γεωπολιτική ως θέατρο και την κυριαρχία ως διαχείριση. Γιατί πρέπει πάνω απ’ολανα δώσουμε έναν ορισμό της κυριαρχίας σε ο,τι συμβαίνει στο Ορμούζ. Αν αυτό το τελευταίο δεν κατακτάται αλλά γίνεται χώρος διαρκούς διαχείρισης τότε η ισχύς δεν είναι κάτι το απόλυτο,το τελικό, για να χρησιμοποιήσω την έννοια του ατελείωτου έργου όπως έλεγεκι ο Γιόζεφ Μπόις για το έργο τέχνης, δεν είναι στατική κατάκτηση, αλλά δυναμική, εν προόδω, μια Ισχύς σχεσιακή και διαχείρισης, όπως ο κόσμος που ζούμε σήμερα και μας περιβάλλει. Η ισχύς δεν είναι πια η παραδοσιακή ικανότητα να επιβάλλει την τάξη αλλά ναεπιβιώνεις σε μια ρευστή ατμόσφαιρα που μπορεί να θυμίζει κι αταξία.
