Του Χαράλαμπου Β.Κατσιβαρδά
Η πολιτική αντιπαράθεση εις την Βουλή συνιστά ανυπερθέτως μία συνήθη πραγματικότητα, πλην όμως ενίοτε, καθίσταται άκρως τοξική, καθότι αυτοσκοπός πλέον αναγορεύεται η προστριβή αυτή καθ’ εαυτή, προκειμένου να μονοπωληθεί αποκλειστική και μόνον η διαδραμούσα εφήμερη επικαιρότητα, και να κυκλοφορήσει, μαζικώς και εν ακαρεί χρόνω, η είδησις, δήθεν της διενέξεως, άνευ ετέρου τινός.
Επί των ημερών μας, το πρόκριμα, είναι η εικόνα και η είδηση, η οποία περιφέρεται εις τα Μέσα Μαζικής Ενημερώσεως ικανοποιώντας την σπουδαρέσκεια ή αυταρέσκεια του καθενός, δηλαδή ο ναρκισσισμός και ο εγκιβωτισμός της αυοταναφορικότητας του εικονιζομένου ο οποίος δήθεν διαπληκτίζεται, συνιστά, δυστυχώς, αυτοσκοπό, εις βάρος όμως της τρεχούσης πολιτικής επικαιρότητας.
Δηλαδή, εν άλλοις λόγοις, το μείζον δεν είναι η πολιτική επιχειρηματολογία, ο εποικοδομητικός διάλογος, η ρηξικέλευθη αντιπαράθεση, αλλά απλώς η άκαιρη και αναιτιολόγητη λεκτική επίθεση, η «ανθρωποφαγία» ο κανιβαλισμός τρόπον τινά, όστις εξυπηρετεί την αμεσότητα της ειδήσεως και την επιβολή της εικόνας.
Η έκπτωση του πολιτικού διαλόγου και της κοινοβουλευτικής αντιπαραθέσεως, αποτελεί σημείο των καιρών, ένθα, κατισχύει και πρυτανεύει, η συνθηματολογία, η γηπεδική πολιτική νοοτροπία, η εξαπόλυση μύδρων, άνευ ούσίας και περιεχομένου, η πολιτική ένδεια εις όλο της το μεγαλείο.
Πόρρω απέχει η σημερινή βουλή, από το τι, εκ του παρεληλυθότος συνέβαινε, με τους μεγάλους τότε πολιτικούς άνδρες, οίτινες κυριαρχούσαν εις τον πολιτικό βίο, τους μεγάλους ρήτορες, με σύνθετο τρόπο σκέψης, ερμηνείας και αντίληψης αλλά προεχόντως και κυρίως με ήθος, ανεξαρτήτως κόμματος ή ιδεολογικής κατ’ αντιστοιχία κατευθύνσεως.
Τω καιρώ εκείνω, τα δεδομένα, ήσαν διαφορετικά, πέραν του γεγονότος ότι οι πολιτικοί ήσαν φορείς οράματος, γνήσιοι μεταρρυθμιστές, παρά τις αντίξοες συνθήκες τις οποίες αναπτύχθηκαν, ακόμη και θυελλώδεις συγκρούσεις ή οξυμμένες αντιπαραθέσεις να υπήρχαν, πάντοτε κατίσχυε η δεοντολογία, μεταξύ των πολιτικών ανδρών, χωρίς δηλαδή «κτυπήματα κάτω από την ζώνη», και δημιουργία εντυπώσεων δίκην εντυπωσιοθηρίας.
Παλαιότερον, υπήρχε σύγκρουση ιδεολογιών, οξυμμένες αντιπαραθέσεις με αξιοπρέπεια εισέτι και ανταλλαγή πολιτικών πυρών, με συνάδοντα τρόπο προς την διατήρηση ενός επιπέδου συμπεριφοράς, καθότι, προεκρίνετο ο όρος της πολιτικής αυτός καθ’ αυτός, ενώ σήμερα, ο εκάστοτε πολιτικός , επενδύει στην ταχύτητα διαδόσεσως της εικόνας του γεγονότος και εις την αυτόχρημα αποθέωση του αυτοειδώλο του, λόγω της υπερπληθώρας των ψηφιακών μέσων, ήτοι, μία δυνατότητα, η οποία δίδει την ψευδαίσθηση της επικυριαρχίας του ευατού του.
Το προσφυώς λεγόμενο τοξικό κλίμα, τω όντι, έχει παγιωθεί εις την καθημερινή πρακτική, καθότι η μην τήρηση του κανονισμού της βουλής, η επιδίωξη του «άρτου και των θεαμάτων», δηλαδή της κακής πτυχής της πολιτικής, υπό την έννοια της δημιουργίας εκ του μη όντως θορύβου, λογίζεται, καίτοι νηπιώδες, ως την μείζονα επιδίωξη, μίας αντικειμενικής πραγματικότητας αλλά και έναν τρόπος διατήρησης επικοινωνίας δήθεν μετα προβλήματα του κόσμου.
Η ενώπιον ενωπίω και εκ του σύνεγγυς, επαφή με τους πολίτες έχει μετασχηματισθεί, εις μίας ενός αρχηγού ή γυναικός αρχή, δηλαδή, με την άκρατη επικυριαρχία της εικόνας, όστις φαίνεται ότι δήθεν μάχεται για το δίκαιο του «ποιμνίου» των ψηφοφόρων, ενώ επί της ουσίας, δεν παράγει ουδένα αποτέλεσμα, απλώς αυτοεκτίθεται, νομιζόμενος, ή υπολαμβάνοντας πεπλανημένα, ότι πατάσσει τοιουτοτρόπως την διαφθορά αλλά κατ’ ουσίαν αυτοπαγιδεύεται εις μία άνευ αντικειμένου αλλά και άγονη αντιπαράθεση δίκην εντυπωσιασμού.
Η πολιτική απαιτεί, πολύπλευρη αντίληψη των πραγμάτων και διαρκή εποπτεία του κοινωνικό-πολιτικού γίγνεσθαι και όχι άσκοπες εντάσεις ως υποκατάστατο του καταφανούς πολιτικού ελείμματος, ή μίας κατάφωρης πολιτικής ένδειας, γεγονός το οποίο ευτελίζει του θεσμούς και απαγοητεύει βαθμηδόν τους πολίτες, καθότι αντιλαμβάνονται ότι, οι ίδιοι οι πολιτικοί στερούνται σοβαρότητας, πειθούς αλλά και εγκρατείας, καθιστάμενοι οι ίδιοι ανήμποροι, να αντεπεξέλθουν στις πολλαπλές πιέσεις των βουλευτικών τους καθηκόντων με σοβαρότητα και αξιοπρέπεια, άρα τι αλήθεια να περιμένει ο καθημαγμένος πολίτης ότε οι ίδιοι οι πολιτικοί δια της συμπεριφοράς τους καθίστανται υποδεέστεροι των περιστάσεων;
Χαράλαμπος Β Κατσβαρδάς
Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω και Σ.τ.Ε
Ανεξάρτητος Βουλευτής
