Η πολιτική σκηνή της χώρας παρακολουθεί το τελευταίο διάστημα άλλη μια προσπάθεια «ολικής επαναφοράς».
Ο Αλέξης Τσίπρας, επιχειρώντας ένα πολιτικό λίφτινγκ, πλασάρει ένα «νέο» εγχείρημα. Όμως, πίσω από το φρεσκοβαμμένο περιτύλιγμα της δήθεν προοδευτικής ελπίδας, κρύβεται η ίδια παρωχημένη συνταγή που οδήγησε τον χώρο πίσω στην απαξίωση. Αν η μοναδική απάντηση της Αριστεράς στις προκλήσεις του σήμερα είναι η ανακύκλωση των ίδιων προσώπων και ιδεών, τότε η επιβεβαίωση είναι προφανής: η Αριστερά έχει ξεμείνει οριστικά από πειστικό αφήγημα για τον λαό.
Το Χαμηλό Ταβάνι και τα Φαντάσματα του Χθες
Είναι πλέον ηλίου φαεινότερον ότι η Αριστερά έχει χτυπήσει οροφή, και μάλιστα πολύ χαμηλή. Αντί να αφουγκραστεί τα πραγματικά «θέλω» της σύγχρονης κοινωνίας —που διψά για σταθερότητα, ανάπτυξη και χειροπιαστές λύσεις— επιμένει να ανακατεύει την τράπουλα με διλήμματα που ανήκουν σε προηγούμενες δεκαετίες.
Η πολιτική της πρόταση έχει εγκλωβιστεί σε έναν στείρο, καταγγελτικό λόγο. Μια μόνιμη γκρίνια που δείχνει προβλήματα, αλλά δεν γεννά καμία απολύτως λύση. Η κοινωνία όμως κουράστηκε να ακούει «όχι σε όλα» χωρίς καμία ρεαλιστική εναλλακτική. Όταν το μόνο που έχεις να προσφέρεις είναι μια διαρκής διαμαρτυρία, νομοτελειακά αυτοπεριθωριοποιείσαι.
Η συζήτηση για τις προτεραιότητες της Αριστεράς και τη σχέση της με τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας αποτελεί ένα από τα πιο κεντρικά σημεία πολιτικής αντιπαράθεσης τα τελευταία χρόνια.
Η κριτική περί «αποκοπής» από την καθημερινότητα
Οι επικριτές της Αριστεράς υποστηρίζουν ότι τα σύγχρονα αριστερά κόμματα έχουν μετατοπίσει το ενδιαφέρον τους από τα παραδοσιακά οικονομικά και κοινωνικά αιτήματα της εργατικής και της μεσαίας τάξης (όπως η ακρίβεια, οι μισθοί, η υγεία και η ασφάλεια).
Εστίαση στην ταυτοτική πολιτική (Woke ατζέντα),δίνεται δυσανάλογα μεγάλη έμφαση σε δικαιωματικά ζητήματα και στην προστασία συγκεκριμένων μειονοτήτων, γεγονός που ξενίζει ή απομακρύνει ένα μεγάλο μέρος της παραδοσιακής βάσης των ψηφοφόρων.
Διεθνή ζητήματα και Μεταναστευτικό, η έντονη ενασχόληση με την εξωτερική πολιτική (π.χ. το Παλαιστινιακό) ή η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μεταναστών ερμηνεύεται από τους επικριτές ως αδυναμία ή απροθυμία ιεράρχησης των άμεσων αναγκών του γηγεγενούς πληθυσμού.
Έλλειψη εθνικού και πατριωτικού προσανατολισμού- Όταν η Πατρίδα Θεωρείται… «Retro»
Η μόνιμη αχίλλειος πτέρνα της Αριστεράς, που την κρατά καθηλωμένη στις συμπληγάδες της εκλογικής της συρρίκνωσης, είναι η εμφανής πολιτική αλλεργία της σε οτιδήποτε εθνικό και πατριωτικό. Στο όνομα ενός θολού διεθνισμού και μιας ελιτίστικης κοσμοπολίτικης προσέγγισης, η Αριστερά δείχνει να έχει χάσει κάθε επαφή με το εθνικό αίσθημα και τα κυριαρχικά αντανακλαστικά του μέσου Έλληνα.
Από το «Ηθικό Πλεονέκτημα» στην “Ιθάκη και η ΕΛ.ΑΣ”
Το παραμύθι, βέβαια, έχει παρελθόν. Η περίοδος της «πρώτης φοράς Αριστεράς» κατέρριψε με πάταγο τον μύθο του «ηθικού πλεονεκτήματος». Η σύγκρουση με τη σκληρή πραγματικότητα της διακυβέρνησης απέδειξε ότι η απόσταση ανάμεσα στα εύκολα λόγια της αντιπολίτευσης και στις δύσκολες πράξεις της εξουσίας είναι χαοτική.
Τώρα, το πολυδιαφημισμένο «rebranding» έρχεται απλώς για να αποτελειώσει τη δουλειά, με την παρούσα στρατηγική η πιο πιθανή κατάληξη μιας παράταξης που αρνείται να αλλάξει στην ουσία της είναι η δημιουργία εσωστρέφειας και εκνευρισμού μετά τον πρώτο ενθουσιασμό.
Μικρό Καλάθι για τα Μεγάλα Λόγια
Η ιστορία επαναλαμβάνεται, αλλά πλέον ως φάρσα. Τα μεγάλα, γεμάτα ευαισθησία λόγια αποδείχθηκαν επανειλημμένα κατώτερα των προσδοκιών, αφήνοντας πίσω τους μια κοινωνία βαθιά απογοητευμένη.
Όπως λέει και ο σοφός λαός, «όπου ακούς πολλά κεράσια, κράτα και μικρό καλάθι». Το πολιτικό μάρκετινγκ μπορεί να αλλάζει τις ταμπέλες και τα λογότυπα, αλλά δεν μπορεί να κρύψει τη δομική γύμνια μιας πολιτικής πρότασης που έχει μείνει πίσω από την εποχή της. Αν το νέο ξεκίνημα βασίζεται στα υλικά κατεδάφισης του χθες, τότε το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο.
