Ο Γιώργος Παπανδρέου επαναφέρει την έννοια της Ολυμπιακής Εκεχειρίας σε μια εποχή που ο κόσμος φαίνεται να επιστρέφει στη βία και τις συγκρούσεις. Με αφορμή τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Μιλάνο–Κορτίνα 2026, τονίζει σε άρθρο του στο Euronews ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες γεννήθηκαν ως θεσμός ειρήνης και αυτοσυγκράτησης, εμπνευσμένοι από τις σοφές γυναίκες του Μαντείου των Δελφών, που προέτρεπαν τις αντιμαχόμενες πόλεις να συνδέσουν τον ανταγωνισμό με μια ιερή συμφωνία ειρήνης. Η Ολυμπιακή Εκεχειρία, σημειώνει, δεν ήταν απλώς προσωρινή αναστολή των εχθροπραξιών, αλλά μια βαθιά πολιτισμική επιλογή για την ανθρωπότητα.
Στη συνέχεια, συγκρίνει τους Ολυμπιακούς Αγώνες με τη ρωμαϊκή αρένα: οι Ολυμπιακοί προάγουν την ανθρώπινη αριστεία, την ειρηνική άμιλλα, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία, ενώ η αρένα εστιάζει στη βία, την κυριαρχία και τον έλεγχο. Οι δύο αυτές αντιθέσεις δείχνουν ότι η ανθρωπότητα έχει πάντα επιλογές επιλογές που σήμερα είναι πιο επίκαιρες από ποτέ.
Τέλος, αναφέρεται στις σημερινές συγκρούσεις πόλεμος στην Ουκρανία, βία στη Μέση Ανατολή, καταστολές στο Ιράν, συγκρούσεις στο Σουδάν και το Σαχέλ που υπονομεύουν το διεθνές δίκαιο και τους παγκόσμιους θεσμούς. Υπογραμμίζει ότι η Ευρώπη δημιουργήθηκε με την ιδέα πως η δύναμη πρέπει να περιορίζεται και να χρησιμοποιείται προς όφελος όλων. Οι Αγώνες Μιλάνο–Κορτίνα μπορούν να λειτουργήσουν ως ένα σύγχρονο κάλεσμα για ειρήνη και συνύπαρξη στην Ευρώπη και στον κόσμο.
«Για να κατανοήσουμε τη δύναμη αυτής της ιδέας, αρκεί να συγκρίνουμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες με τη ρωμαϊκή αρένα. Και οι δύο ήταν θεάματα, αντιπροσώπευαν όμως αντίθετα οράματα πολιτισμού. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες τιμούσαν την ανθρώπινη αριστεία. Η αρένα εξυμνούσε την κυριαρχία και τη ωμή βία. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες ανέδειξαν την ειρηνική άμιλλα, την αξιοπρέπεια, την ελευθερία και την αριστεία. Η αρένα ύμνησε τη βία, τον έλεγχο και την κυριαρχία. Δύο κοσμοθεωρίες. Απόδειξη ότι η ανθρωπότητα έχει επιλογές. Τις ίδιες επιλογές αντιμετωπίζουμε και σήμερα», σημειώνει ο πρώην πρωθυπουργός..
Ο κ. Παπανδρέου προσθέτει ότι οι θεσμοί της ειρήνης πρέπει να οικοδομούνται και να ανανεώνονται διαρκώς και αναρωτιέται ρητορικά «τι είδους πολιτισμό επιλέγουμε να υπερασπιστούμε;»
«Οι σημερινές παγκόσμιες προκλήσεις απαιτούν συνεργασία, εμπιστοσύνη και ισχυρούς θεσμούς συλλογικής δράσης, η Ευρώπη το κατανοεί αυτό βαθιά καθώς στον πυρήνα της βρίσκεται μια τολμηρή και επαναστατική ιδέα: ότι η τεράστια ισχύς που έχει συσσωρεύσει η ανθρωπότητα πρέπει να περιορίζεται, να καθοδηγείται και να κυβερνάται συνειδητά, ώστε να υπηρετεί το κοινό καλό και όχι να διαλύει τις κοινωνίες. «Η εγκατάλειψη αυτής της κληρονομιάς σήμερα θα σήμαινε ότι ξεχνάμε γιατί υπάρχει η Ευρώπη», υπογραμμίζει και καταλήγει:
«Καθώς ο κόσμος συγκεντρώνεται στις ιταλικές Άλπεις για τη μεγαλύτερη χειμερινή αθλητική γιορτή, καλούμαστε ξανά να αναμετρηθούμε όχι μόνο με τον σεβασμό της Ολυμπιακής Εκεχειρίας, αλλά και με το ερώτημα ποιον πολιτισμό επιλέγουμε να υπερασπιστούμε: Έναν κόσμο που κυβερνάται από τον φόβο και τη δύναμη ή έναν κόσμο που καθοδηγείται από την αξιοπρέπεια, τη συνεργασία και την κοινή ευθύνη. Οι Χεμερινοί Αγώνες Μιλάνο-Κορτίνα μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από θέαμα. Μπορεί να αποτελέσουν το ανανεωμένο κάλεσμα της Ευρώπης για ειρήνη και συνύπαρξη σε μια εποχή που τις έχει απελπιστικά ανάγκη».
