«Υπήρχε μια εξαιρετική ταινία της δεκαετίας του 80. “Το δέντρο που πληγώναμε”του Δήμου Αβδελιώτη. Καμιά φορά πριονίζουμε το κλαδί που καθόμαστε και πληγώνουμε το δέντρο, το οποίο είναι το επιτελικό κράτος, ένα επίτευγμα μας που δοκιμάστηκε και έχει πετύχει. Γιατί μιλάμε για το ΕΠΙΤΕΛΙΚΟ και δεν ψάχνουμε το ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΟ κράτος, το οποίο είναι αυτό το οποίο δεν βγαίνει στις μάχες και είναι οι συνάδελφοι που μιλάνε μονοθεματικά. Πρέπει να πάρετε πρωτοβουλίες, να μας μετράτε. Κάποιοι συνάδελφοι αρνούνται να βγουν στην μάχη», ανέφερε μεταξύ άλλων ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος, Δημήτρης Μαρκόπουλος.
Ο ίδιος συνέχισε λέγοντας πως «με τον κύριο Σκέρτσο, εγώ έχω διαφωνήσει μαζί του σε κάποια θέματα, όμως βγαίνει μπροστά κι εκφράζει θέσεις, μιλάει, υποστηρίζει όπως μπορεί την παράταξη. Οι υπόλοιποι είμαστε τόσο σωστοί; Και είμαστε στη Βουλή για να βρισκόμαστε 2,3 ομιλητές; Να κάνουμε την αυτοκριτική μας και να κοιταχτούμε στα μάτια». Τάσσομαι ξεκάθαρα υπέρ του μεικτού εκλογικού μοντέλου, με λίστα και μονοεδρικές. Να αναβιώσουμε την πρόταση του Κωσταντίνου Μητσοτάκη. Είναι ανάγκη να ανορθώσουμε το κύρος της Βουλής με προσωπικότητες. Όχι με celebrities. Ούτε φυσικά με τους φίλους μας. Με πρόσωπα κύρους… Επίσης πρέπει να περιοριστούν οι κομματικοί μας εμφύλιοι που διχάζουν και ενοχλούν τους πολίτες. Επίσης να δούμε και τη δημιουργία επιτροπής ανόρθωσης του κοινοβουλευτικού κύρους. Είμαστε πολύ χαμηλά στην εκτίμηση του κόσμου. Είναι απογοητευτική η εικόνα μας… Ο λαός μας λέει «ή Παππάς παππάς ή ζευγάς ζευγάς». Ας δούμε λοιπόν το ασυμβίβαστο υπουργού – βουλευτή. Όμως χωρίς ο υπουργός να μεταπηδά σε βουλευτή. Να υπάρχει μακρά περίοδος «σιωπής» (άνω της διετίας κατά τη γνώμη μου) αν κάποιος αναλάβει ενεργό κυβερνητικό ρόλο. Και φυσικά ο βουλευτής να μιλάει «χωρίς φόβο και με πολύ πάθος». Μόνο έτσι και με ανάλογα ελεγκτικά εργαλεία προς τις κυβερνήσεις, θα ανορθώσουμε το κύρος των βουλευτών».
Ο κ. Μαρκόπουλος τόνισε επίσης ότι «σε μια περίοδο τοξικότητας και ρουβικωνοποίησης του κοινοβουλευτισμού, σε μια εκτιμώ πρόδρομη περίοδο ανάδυσης ενδεχομένως κι άλλων ακραίων φαινομένων πολιτικής βίας, οφείλουμε να οχυρώσουμε τη Δημοκρατία μας. Πρόσφατα διάβασα ένα άρθρο, το οποίο με κινητοποίησε. Μιλώ για το προ μιας εβδομάδος άρθρο των Κώστα Μπακογιάννη και Γιώργου Μομφεράτου στο ΒΗΜΑ αναφορικά με την ανάγκη αναθεώρησης του άρθρου 47 της αμνήστευσης για πολιτικά εγκλήματα και του άρθρου 97 για την εκδίκαση τους από μεικτά ορκωτά. Δεν μπορεί ο κάθε Κουφοντίνας να αγιοποιείται και να κρύβει το στυγερό του έγκλημα πίσω από πολιτικό μανδύα. Αν δεν το πράξουμε εμείς αυτό, τότε αγαπητές και αγαπητοί ποιος θα το πράξει;».
