ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, αναφέρει έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας για μια από τις μελανότερες σελίδες του εμφυλίου πολέμου που κατατρώει την αφρικανική χώρα.
Για να συντάξει την έκθεση, η διεθνής αμνηστία πήρε συνεντεύξεις από 247 ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων 208 επιζώντων (169 ενηλίκων και 39 παιδιών) που βίωσαν τη σύγκρουση. Η έκθεση περιλαμβάνει επίσης ανάλυση ανοιχτών πηγών, μεταξύ των οποίων 89 βίντεο και εκτενή ανάλυση δορυφορικών εικόνων από το Βόρειο Νταρφούρ.
Το ανεπιφύλακτο συμπέρασμα ήταν ότι συντελέστηκε εθνοκάθαρση. Μεταξύ των αρχών του 2024 και του Οκτωβρίου 2025, την περίοδο που οι RSF πολεμούσαν τις κυβερνητικές δυνάμεις, άμαχοι μέσα και γύρω από την πόλη υπέστησαν τα πάνδεινα. Ανάμεσά τους πολλά παιδιά, που μπήκαν στο στόχαστρο σκόπιμα. Τα παιδιά δεν ήταν «παράπλευρες απώλειες» αυτής της βίας. Σκοτώθηκαν, τραυματίστηκαν, βιάστηκαν, απήχθησαν και στρατολογήθηκαν με τη βία σε τεράστια κλίμακα.
«Ο πόλεμος στο Σουδάν είναι ένας πόλεμος εναντίον των αμάχων», δήλωσε η γενική γραμματέας της Διεθνούς Αμνηστίας, Ανιές Καλαμάρ. «Πρόκειται για κηλίδα στη συνείδηση της ανθρωπότητας», τόνισε, εξηγώντας ότι η υφήλιος είχε προειδοποιηθεί για τις φρικαλεότητες που αντιμετώπιζαν οι κάτοικοι του Ελ Φασέρ.
Συγκλονιστικές μαρτυρίες
Οι περιγραφές όσων έζησαν τη φρίκη είναι σκληρές και συγκλονίζουν.
«Με έδεσαν και με χτυπούσαν με ξύλα και με το κοντάκι ενός καλάσνικοφ», είπε ο Γιακούμπ, ένα 17χρονο αγόρι της φυλής Ζαγκάουα,. «Έπειτα ένας από αυτούς πλησίασε πάνω σε καμήλα και είπε: “Αυτό είναι το παιδί ενός falangay (δούλου) ”… και απλώς με πυροβόλησε στο πόδι».
Ο Γιακούμπ περπατά πλέον με πατερίτσες. Οκτώ από τα ξαδέλφια του, ανάμεσά τους τέσσερα αγόρια ηλικίας 11 έως 17 ετών, σκοτώθηκαν στην ίδια επίθεση.
«Ο γιος μου γινόταν όλο και πιο αδύναμος και δεν έπινε γάλα, είχε γίνει πάρα πολύ αδύνατος», κατάθεσε η 39χρονη Ρασίντα, που έχασε τον μόλις ενός έτους παιδί της, τον Αύγουστο του 2025.
Από τον Μάιο του 2024 έως τον Οκτώβριο του 2025, οι RSF πολιόρκησαν την πόλη περιορίζοντας την είσοδο τροφίμων και ανθρωπιστικής βοήθειας και βομβαρδίζοντας τη σχεδόν καθημερινά. Ο λιμός εξαπλώθηκε, αναγκάζοντας τους ανθρώπους να τρέφονται με αμπάζ, ένα υποπροϊόν της παραγωγής αραχιδέλαιου, που κανονικά χρησιμοποιείται ως ζωοτροφή.
Στις 26 Οκτωβρίου 2025, οι RSF εξαπέλυσαν την τελική τους επίθεση στο Ελ Φάσερ. Οι άμαχοι που επιχείρησαν έξοδο, σφαγιάστηκαν. Η Διεθνής Αμνηστία πήρε συνεντεύξεις από 70 επιζώντες, σχεδόν όλοι από τους οποίους είχαν δει εκτελέσεις, βιασμούς, άλλα βασανιστήρια ή ομηρίες. Μια γυναίκα 58 ετών εκτίμησε ότι είδε περισσότερα από 1.000 πτώματα.
«Τους ανθρώπους που πυροβολούσαν τους πετούσαν μέσα στο ανάχωμα… έλεγαν ότι θα γεμίσουν το ανάχωμα με πτώματα», είπε.
Η Ταϊσίρ, μια 68χρονη γυναίκα Ζαγκάουα που διέφευγε μαζί με τα πέντε εγγόνια της, είδε τους RSF να πυροβολούν και να σκοτώνουν ένα 12χρονο αγόρι που τους συνόδευε.
Η 15χρονη Ζουμπέιντα επέζησε από μια σφαγή περίπου 25 ανθρώπων στο ανάχωμα μόνο και μόνο επειδή δήλωσε ότι είναι μισή Άραβας και επειδή είπε ψέματα ότι ο πατέρας της βρισκόταν στους RSF. Είδε την εκτέλεση ανδρών και αγοριών, τη δολοφονία γυναικών που αντιστάθηκαν στον βιασμό και τον πυροβολισμό μικρών παιδιών.
Οι RSF διέπραξαν βιασμούς και άλλες μορφές σεξουαλικής βίας. Η Διεθνής Αμνηστία πήρε συνεντεύξεις από 26 επιζώντες σεξουαλικής βίας, ανάμεσά τους και τρία ανήλικα κορίτσια. Η Τασνίμ, ένα 13χρονο κορίτσι Ζαγκάουα, απήχθη στις αρχές Απριλίου 2025 όταν μαχητές των RSF επιτέθηκαν στο χωριό της δυτικά του Ελ Φάσερ. «Την πρώτη φορά που με βίασαν ήταν τρία άτομα», είπε. «Είχα δεμένα τα μάτια… Με κρατούσαν κάτω… Μου είπαν ότι αυτό σου συμβαίνει επειδή τα αγόρια σας πολέμησαν εναντίον μας».
