Η πολιτική ιστορία έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι η αλαζονεία είναι ο πιο σύντομος δρόμος για την πτώση. Στην περίπτωση του Χάρη Δούκα, η πορεία αυτή μοιάζει προδιαγεγραμμένη. Από την πρώτη κιόλας ημέρα της εκλογής του στον Δήμο Αθηναίων, αντί να αφοσιωθεί στα προβλήματα της πρωτεύουσας, επέλεξε να συμπεριφερθεί ως “δελφίνος” της πρωθυπουργικής καρέκλας. Αυτή η πρόωρη αρχηγική φιλοδοξία δεν αποτελεί απλώς πολιτική απειρία, αλλά μια βαθιά έλλειψη σεβασμού: απέναντι στους δημότες της Αθήνας που τον εμπιστεύτηκαν και απέναντι στον Νίκο Ανδρουλάκη, ο οποίος τον επέλεξε και τον ανέδειξε.
Όταν η έλλειψη σεβασμού μετατρέπεται σε ύβρη, η εμφάνιση της νέμεσις είναι απλώς θέμα χρόνου. Οι πολίτες της Αθήνας, απογοητευμένοι από έναν Δήμαρχο «μερικώς απασχολούμενο», μετρούν ήδη αντίστροφα για τις επόμενες δημοτικές εκλογές, αναζητώντας την επιστροφή στην κανονικότητα. Μέσα σε αυτό το κλίμα αποσύνθεσης, οι μόνοι που διασώζονται είναι ορισμένοι συνεργάτες του, οι οποίοι πασχίζουν καθημερινά να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα μιας δημοτικής αρχής χωρίς πυξίδα.
Μια Πολιτική Ατζέντα Ξένη προς τη Βάση
Το πρόβλημα, ωστόσο, ξεπερνά τα όρια του Δήμου και ακουμπά τον σκληρό πυρήνα του ΠΑΣΟΚ. Ο κ. Δούκας κινείται εδώ και καιρό εκτός γραμμής κόμματος, επιδεικνύοντας μια συμπεριφορά που έρχεται σε πλήρη ρήξη με τα «θέλω» και τα ανακλαστικά της παραδοσιακής, πατριωτικής βάσης του κινήματος.
Ιδεολογικές αστοχίες: Η υιοθέτηση μιας ατζέντας που εξαντλείται σε woke πολιτικές και επικοινωνιακά πυροτεχνήματα (όπως το ζήτημα με της ροζ σημαία) ξενίζει τον μέσο ψηφοφόρο του ΠΑΣΟΚ.
Αλλοπρόσαλλες συμμαχίες: Το πρόσφατο πολιτικό φλερτ με την ΕΛΑΣ αναδεικνύει μια πλήρη αδυναμία κατανόησης του μεγέθους, της ιστορίας και των κοινωνικών αναφορών της παράταξης.
Ο κ. Δούκας δείχνει να μην αντιλαμβάνεται ότι το ΠΑΣΟΚ δεν είναι ένας ουδέτερος μηχανισμός για την ικανοποίηση προσωπικών στρατηγικών, αλλά ένα κίνημα με βαθιές ρίζες στην ελληνική κοινωνία.
Το Δίλημμα της Ηγεσίας: Μόνιμο Πρόβλημα ή Βιώσιμη Λύση;
Η κατάσταση αυτή θέτει τον Νίκο Ανδρουλάκη ενώπιον ενός κρίσιμου διλήμματος. Η διατήρηση του κ. Δούκα εντός των τειχών εγκλωβίζει το κίνημα σε μια διαρκή εσωστρέφεια, μετατρέποντάς τον σε ένα μόνιμο, καθημερινό πρόβλημα που θολώνει το πολιτικό μήνυμα του κόμματος.
Το ερώτημα είναι ο κ. Ανδρουλάκης θελει ενα μόνιμο πρόβλημα ή μια “επώδυνη αλλα βιώσιμη λύση” θέτοντας τον κ. Δούκα εκτός ΠΑΣΟΚ
Η απομάκρυνση του Χάρη Δούκα από το ΠΑΣΟΚ δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μια απλή εσωκομματική ποινή, αλλά ως μια επώδυνη, πλην όμως απόλυτα βιώσιμη λύση. Αποτελεί τη μοναδική σανίδα σωτηρίας για το κίνημα, προκειμένου να διαφυλάξει την ιδεολογική του καθαρότητα, τη συνοχή του και, πάνω απ’ όλα, την αξιοπιστία του απέναντι στους πολίτες. Η ηγεσία οφείλει να κόψει τον γόρδιο δεσμό, αποδεικνύοντας ότι κανένας προσωπικός εγωισμός δεν μπορεί να μπαίνει πάνω από την πορεία της παράταξης.
