Στην πολιτική σκηνή, η έννοια της απόλυτης ουδετερότητας αποτελεί συχνά μια ουτοπική επιδίωξη. Όσο κι αν ένα πρόσωπο ή μια κίνηση επιχειρεί να εμφανιστεί ως υπερκομματική, «επιτήδεια ουδέτερη» ή επικεντρωμένη αποκλειστικά σε έναν κοινωνικό σκοπό, η ίδια η πραγματικότητα των πολιτικών επιλογών αναγκάζει σε σαφή κατηγοριοποίηση. Οι θέσεις που διατυπώνονται, αλλά κυρίως τα πρόσωπα που επιλέγονται ως σύμβουλοι και συνεργάτες, λειτουργούν ως ιδεολογική πυξίδα που κατατάσσει αναπόφευκτα κάθε δημόσιο πρόσωπο στον πολιτικό χάρτη.
Η δυναμική των προσώπων και το «ρωσικό αποτύπωμα»
Η συζήτηση γύρω από τις προοπτικές και το πολιτικό στίγμα προσώπων που βρέθηκαν στο επίκεντρο της επικαιρότητας, όπως η Μαρία Καρυστιανού, αποκτά νέες διαστάσεις όταν στο κάδρο προστίθενται συγκεκριμένες προσωπικότητες. Η παρουσία ή η σύμπλευση με στελέχη όπως ο δημοσιογράφος Θανάσης Αυγερινός, γνωστός για την πολυετή παρουσία του στη Μόσχα και την ανάλυση της ρωσικής γεωπολιτικής οπτικής, εισάγει μοιραία στη δημόσια συζήτηση ένα συγκεκριμένο «ρωσικό αποτύπωμα».
Παράλληλα, η αξιοποίηση προσώπων με διαδρομή σε σχηματισμούς της συντηρητικής ή θρησκευτικής δεξιάς —όπως η περίπτωση της κυρίας Γράτσια με την προηγούμενη ιδιότητά της ως συμβούλου στο κόμμα «Νίκη»— περιπλέκει ακόμη περισσότερο το ιδεολογικό κράμα. Η μετακίνηση ή η συνεργασία στελεχών από τον χώρο της «Νίκης» προς νέες πρωτοβουλίες δεν αποτελεί απλή τεχνική επιλογή· κουβαλά μαζί της ένα σαφές αξιακό φορτίο, συνδεδεμένο με τον εθνοκεντρικό και παραδοσιακό χώρο.
Το τέλος της ουδετερότητας και οι αναπόφευκτες αντιδράσεις
Αυτές οι επιλογές προσώπων δημιουργούν ένα μωσαϊκό που, για τους έμπειρους αναλυτές, κάθε άλλο παρά ουδέτερο είναι. Στην πολιτική:
1.Οι συνεργασίες είναι μηνύματα: Η σύνθεση μιας ομάδας συμβούλων αποτελεί την πρώτη επίσημη πολιτική πράξη.
2.Η γεωπολιτική έχει βάρος: Σε μια εποχή έντονων διεθνών πολώσεων, η προσέγγιση με πρόσωπα που σχετίζονται με τη ρωσική σφαίρα επιρροής προκαλεί άμεσες αντιδράσεις και καχύποπτα βλέμματα από το φιλοδυτικό ή κεντρώο ακροατήριο.
3.Το ιδεολογικό πρόσημο καθορίζεται: Η σύνδεση με στελέχη της δεξιάς πολυκατοικίας (όπως της «Νίκης») αποξενώνει προοδευτικούς πολίτες που αρχικά έβλεπαν με συμπάθεια μια προσπάθεια.
4.Στην πολιτική ισχύει ο απαράβατος κανόνας: «Δείξε μου τους συμβούλους και τα στελέχη σου , να σου πω ποιος είσαι».
Η νομοτέλεια της δυσαρέσκειας
Οι προοπτικές οποιουδήποτε νέου πολιτικού εγχειρήματος ή προσώπου κρίνονται τελικά από τη δυνατότητά του να αντέξει το βάρος των δικών του επιλογών. Στην πολιτική αρένα είναι αδύνατον να συμφωνούν όλοι. Η προσπάθεια να ικανοποιηθούν ταυτόχρονα διαφορετικά και συχνά αντικρουόμενα ακροατήρια —από την αντισυστημική αριστερά έως την παραδοσιακή δεξιά— καταλήγει νομοτελειακά στη δυσαρέσκεια κάποιων πλευρών.
Το πολιτικό στίγμα που διαμορφώνεται από τη γεωπολιτική χροιά του Αυγερινού και το κομματικό παρελθόν της Γράτσια δείχνει ότι η τροχιά κινείται προς μια συγκεκριμένη δεξαμενή ψηφοφόρων. Όσοι επένδυσαν σε μια υπερκομματική, οριζόντια κοινωνική δυναμική, ίσως βρεθούν προ εκπλήξεως, καθώς η πολιτική πραγματικότητα επιβάλλει πάντα τη δική της, σκληρή ταξινόμηση.
