Η είδηση του θανάτου του Τάσου Ράμση προκάλεσε συγκίνηση στον καλλιτεχνικό κόσμο, φέρνοντας ξανά στο προσκήνιο έναν ηθοποιό που υπηρέτησε την τέχνη με συνέπεια, διάρκεια και ουσία.
Γεννημένος στη Βέροια, ο Ράμσης δεν περιορίστηκε σε έναν μόνο ρόλο. Υπήρξε ηθοποιός, σκηνοθέτης, συγγραφέας και δημιουργός, με μια πορεία που εκτείνεται από το θέατρο μέχρι την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, αφήνοντας πίσω του ένα πολυεπίπεδο έργο που αξίζει να θυμόμαστε.
Ο Τάσος Ράμσης ξεκίνησε την καλλιτεχνική του διαδρομή με σπουδές στην Ιταλία, σε μια σχολή που συνδέθηκε με τη φιλοσοφία του Στανισλάβσκι. Από νωρίς, η πορεία του φάνηκε ότι δεν θα περιοριζόταν σε επιφανειακές εμφανίσεις, αλλά θα είχε βάθος και ουσία. Στο θέατρο υπηρέτησε ένα ευρύ ρεπερτόριο, από αρχαίο δράμα μέχρι σύγχρονο έργο. Συμμετείχε σε παραστάσεις όπως «Δεσποινίς Τζούλια», «Πέρσες», «Ιππόλυτος», «Η δίκη του Ιησού», «Απαγορευμένο Τετράδιο» και «Ήταν όλοι τους παιδιά μου».
Οι επιλογές του αποτυπώνουν έναν ηθοποιό που δεν φοβήθηκε να κινηθεί ανάμεσα σε διαφορετικά είδη και απαιτήσεις. Παράλληλα, δεν έμεινε μόνο στη σκηνή. Σκηνοθέτησε έργα όπως «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας», «Δωδέκατη νύχτα», «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω» και «Η ζωή είναι όνειρο», αποδεικνύοντας ότι είχε ολοκληρωμένη αντίληψη της θεατρικής πράξης.
Στην τηλεόραση, ο Τάσος Ράμσης υπήρξε γνώριμο πρόσωπο για δεκαετίες, κυρίως μέσα από παραγωγές της δημόσιας τηλεόρασης. Συμμετείχε σε σειρές όπως «Ισιδώρα», «Το έγκλημα του Ψυχικού», «Οι Δίκαιοι», «Καπνισμένος ουρανός» και «Η Έξωση», ενώ είχε παρουσία και σε τηλεοπτικό θέατρο, μια μορφή που σημάδεψε την ελληνική τηλεόραση των προηγούμενων δεκαετιών. Ιδιαίτερη σημασία έχει η συμμετοχή του στη σειρά «Ισιδώρα», η οποία αποτελεί μία από τις παλαιότερες σωζόμενες τηλεοπτικές παραγωγές της ΕΡΤ, στοιχείο που δίνει και ιστορική βαρύτητα στην παρουσία του. Η τηλεοπτική του πορεία δεν βασίστηκε στην υπερέκθεση, αλλά στη συνέπεια. Ήταν ένας ηθοποιός που υπηρετούσε τον ρόλο, χωρίς να επιδιώκει τη δημοσιότητα.
Η κινηματογραφική του παρουσία ξεκίνησε από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 και συνεχίστηκε για χρόνια, με συμμετοχές σε διαφορετικά είδη ταινιών. Έπαιξε σε έργα όπως «Ένας άνδρας με συνείδηση», «Για την τιμή και τον έρωτα», «Η κόμησσα της Κέρκυρας», «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο» και «Πέτρινα Χρόνια». Η φιλμογραφία του δείχνει έναν ηθοποιό που μπορούσε να κινηθεί από το εμπορικό σινεμά μέχρι πιο απαιτητικές και ιστορικές παραγωγές, χωρίς να εγκλωβιστεί σε έναν συγκεκριμένο τύπο ρόλων.
