Γράφει ο Καλόγηρος Κωνσταντίνος
Για δεκαετίες κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης, η ελληνική πολιτική σκηνή θύμιζε «δημοπρασία» υποσχέσεων. Η ψήφος είχε μετατραπεί σε αντικείμενο πλειοδοσίας, όπου ο λαϊκιστικός λόγος και οι παροχές δίχως αντίκρισμα αποτελούσαν τη συνταγή της εκλογικής επιτυχίας. Αυτό το επαναλαμβανόμενο μοτίβο, με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις, οδήγησε αναπόφευκτα στη χρεοκοπία.Αυτές οι πολιτικές οδήγησαν στο «λεφτά υπάρχουν», τα «Ζάππεια», μέχρι το σκήσιμο του μνημονίου με έναν «νόμο και άρθρο». Η χώρα οδηγήθηκε στο χείλος της καταστροφής, προκαλώντας μια κατάρρευση του ελληνικού νοικοκυριού που τα σημάδια της θα είναι ορατά για αρκετά ακόμα χρόνια.
Η σοβαρότητα και η προσήλωση στο αποτέλεσμα αποτελούν το νέο μέτρο σύγκρισης
Ωστόσο, μέσα από αυτή την οδυνηρή δοκιμασία, η κοινωνία ωρίμασε, ένα μεγάλο κομμάτι της πολιτικής σκηνής όμως όχι. Οι πολίτες κατάλαβαν πλέον ότι «λεφτόδεντρα» δεν υπάρχουν και άρχισαν να αποστρέφονται τις πολιτικές κραυγές. Η σημερινή κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν εξηγείται από την απουσία κυβερνητικών λαθών —τα οποία είναι υπαρκτά— αλλά από την προσκόλληση σε ένα συγκεκριμένο προγραμματικό πλαίσιο με κεντρικό σύνθημα το «το είπα και το έκανα». Η σοβαρότητα και η προσήλωση στο αποτέλεσμα αποτελούν το νέο μέτρο σύγκρισης.
Αν τα κόμματα της αντιπολίτευσης επιθυμούν να καταστούν ξανά κυβερνητική επιλογή, οφείλουν να αλλάξουν παράδειγμα. Οι παλαιοκομματικές πρακτικές, τα αιτήματα για εκλογές σε περιόδους διεθνούς κρίσης και η απαξίωση κάθε μέτρου ως «ψίχουλα», δεν έχουν πλέον απήχηση. Όσο η αντιπολίτευση επενδύει σε πολιτικές περασμένων εποχών, θα παραμένει εγκλωβισμένη σε χαμηλά ποσοστά.
Η Πολιτική του αυτοπροσδιορισμού ως «καταγγελτικού και αντισυστημικού» δε προχωρά και συχνά εγκλωβίζεται σε μια στείρα ρητορική, η οποία περιορίζεται στην ανάδειξη των κακών κειμένων χωρίς να προχωρά στη λύση τους. Η έλλειψη δημιουργικού σχεδιασμού και η άρνηση συμμετοχής στον διάλογο εμποδίζουν την παραγωγή πολιτικού αποτελέσματος. Τελικά, αυτή η στάση δεν οδηγεί σε ουσιαστική πολιτική εξέλιξη, αλλά σε έναν φαύλο κύκλο διαμαρτυρίας που αδυνατεί να μετουσιωθεί σε εφαρμόσιμη λύση για τα προβλήματα της κοινωνίας, αφήνοντας το status quo ανέγγιχτο.
Ο κόσμος δεν αναζητά πλέον τον καλύτερο ψεύτη, αλλά εκείνον που εγγυάται τη σταθερότητα
Ο νέος «αντίπαλος πόλος» θα γεννηθεί μόνο όταν κάποιο κόμμα αγκαλιάσει την κοινή λογική και καταθέσει προτάσεις με οικονομική και κοινωνική τεκμηρίωση. Ο κόσμος δεν αναζητά πλέον τον καλύτερο ψεύτη, αλλά εκείνον που εγγυάται τη σταθερότητα και την εφαρμογή ενός ρεαλιστικού σχεδίου για το μέλλον.
