Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, το 2025 το 27,5% του πληθυσμού της χώρας (περίπου 2,8 εκατ. άτομα) βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, σημειώνοντας μικρή αύξηση σε σχέση με το 2024. Η άνοδος αυτή συνδέεται κυρίως με την αύξηση της υλικής και κοινωνικής στέρησης.
Ιδιαίτερα υψηλά είναι τα ποσοστά για τα παιδιά έως 17 ετών (29,6%), ενώ σημαντικές διαφοροποιήσεις παρατηρούνται ανά περιοχή: χαμηλότερα ποσοστά καταγράφονται σε Αττική, Αιγαίο και Κρήτη και υψηλότερα σε Βόρεια και Κεντρική Ελλάδα.
Τα νοικοκυριά με έναν γονέα και παιδιά αντιμετωπίζουν μεγαλύτερο κίνδυνο (36,1%), ενώ υψηλότερα ποσοστά εμφανίζονται και σε όσους ζουν σε ενοικιαζόμενες κατοικίες. Το όριο φτώχειας διαμορφώνεται στα 7.020 ευρώ ετησίως για ένα άτομο.
Μετά τις κοινωνικές παροχές, το ποσοστό φτώχειας ανέρχεται στο 19,6% του πληθυσμού, γεγονός που δείχνει ότι επιδόματα και συντάξεις μειώνουν σημαντικά τον κίνδυνο. Συνολικά, οι κοινωνικές μεταβιβάσεις περιορίζουν τη φτώχεια κατά 24,3 ποσοστιαίες μονάδες.
Η εκπαίδευση παίζει καθοριστικό ρόλο, καθώς όσο υψηλότερο είναι το μορφωτικό επίπεδο, τόσο μειώνεται ο κίνδυνος φτώχειας (από 29,9% στα χαμηλά επίπεδα εκπαίδευσης σε μόλις 7,1% στα υψηλά).
Παράλληλα, το ποσοστό φτώχειας για τους εργαζόμενους είναι χαμηλότερο (9,7%), αλλά αυξάνεται σημαντικά για όσους εργάζονται μερικώς. Το κύριο εισόδημα των νοικοκυριών προέρχεται από εργασία (71,7%), ενώ ακολουθούν οι συντάξεις (23%).
Τέλος, το «βάθος φτώχειας» δείχνει ότι οι πιο φτωχοί έχουν εισόδημα πολύ κάτω από το όριο, με τους μισούς να ζουν με λιγότερα από περίπου 5.500 ευρώ τον χρόνο.
