Για τον κόσμο που παρακολουθούσε από μακριά τη ζωή της με τον Μπάμπη Λαζαρίδη, η εικόνα ήταν εκείνη μιας γυναίκας απόλυτα θωρακισμένης. Η πραγματικότητα όμως, όπως την περιγράφει η ίδια η Αγγελική Ηλιάδη στο podcast «Unblock» με την Ελίνα Παπίλα, ήταν διαμετρικά αντίθετη.
Η τραγουδίστρια επέλεξε να μιλήσει τώρα, καθώς ο γιος της έχει πλέον μεγαλώσει και γνωρίζει την αλήθεια για εκείνη την περίοδο.
«Ήμουν αρκετά περιορισμένη και δυστυχώς βίωνα μια πάρα πολύ δύσκολη κατάσταση. Είχα επιλέξει και να μην πω κάτι όλα αυτά τα χρόνια, γιατί και το παιδί μου ήταν μικρό», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Η περιγραφή της για τον σταδιακό έλεγχο που ασκούσε πάνω της ο επιχειρηματίας είναι καθηλωτική: «Σιγά-σιγά ο άλλος σου παίρνει ένα κομματάκι, άλλο ένα κομματάκι, άλλο ένα κομματάκι και ξαφνικά βρίσκεσαι εγκλωβισμένη, φυλακισμένη και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα».
Όταν η συζήτηση φτάνει στο είδος της βίας που υπέστη, η Ηλιάδη ξεκαθαρίζει πως ο εφιάλτης δεν περιοριζόταν στα λόγια. Η σωματική βία ήταν μέρος της καθημερινότητάς της, οδηγώντας την σε μια κατάσταση πλήρους υποταγής.
«Κάποια στιγμή βρίσκεσαι να είσαι ένα άβουλο πλάσμα υπό το καθεστώς φόβου και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, δεν μπορείς να λειτουργήσεις, έχεις χάσει τον εαυτό σου απλά».
Η ίδια ομολογεί πως ο βίαιος θάνατος του Λαζαρίδη λειτούργησε ως ένα είδος ηθικού φραγμού για να μιλήσει νωρίτερα, όμως οι μνήμες παρέμεναν ζωντανές.
«Μου φαινόταν πάρα πολύ άσχημο να πω κάτι κακό γι’ αυτόν. Βέβαια μετά, σιγά-σιγά, όταν συνήλθα, άρχισα να σκέφτομαι όλα αυτά που είχα περάσει και νοσοκομεία και πολλά», αποκαλύπτει, δίνοντας μια νέα διάσταση στο μέγεθος της κακοποίησης.
Παρά τις προσπάθειές της να απομακρυνθεί, ο δρόμος της φυγής ήταν κλειστός λόγω των απειλών, ειδικά από τη στιγμή που υπήρχε ένα παιδί στη μέση.
Στα 24 της χρόνια, η Αγγελική Ηλιάδη ζούσε με την αγωνία της επιβίωσης: «Ήταν πάρα πολύ σκληρό για ένα κορίτσι 24 χρονών να το περνάει αυτό, και να μην ξέρει αν θα ξημερώσει η επόμενη μέρα. Πολλές φορές φοβόμουνα και για το παιδί που είχα στην κοιλιά μου».
Η τραγουδίστρια περιγράφει επίσης τον φαύλο κύκλο στον οποίο εγκλωβίζονται πολλά θύματα, τη μεταμέλεια του θύτη που ακολουθεί την επίθεση.
«Στην αρχή σε χτυπούν και μετά πέφτουν στα γόνατα και κλαίνε και ζητάνε συγγνώμη με λυγμούς και σου λένε δεν θα το ξανακάνω. Και εσύ πέφτεις στην παγίδα».
Η κατάληξή της αποτελεί ένα ηχηρό μήνυμα προς κάθε γυναίκα που βρίσκεται σε αντίστοιχη θέση: «Όταν όμως ένας άντρας σηκώσει μία φορά χέρι σε μια γυναίκα, θα το κάνει για πάντα. Τέλος».
