*Γράφει ο Καλόγηρος Κωνσταντίνος
Το 2026 δεν είναι χρονιά εκλογών-βάσει λογικής- αλλά σίγουρα μας οδηγεί σε αυτές.
Οι εκλογές θα γίνουν το 2027, το πρώτο τετράμηνο του 2027 ώστε να υπάρχει σταθερή κυβέρνηση να αναλάβει στη συνέχεια την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ενώσεως.(2ο εξάμηνο του 2027)
Πολιτικός χρόνος υπάρχει αρκετός και πολλά μπορούν να αλλάξουν όμως τα πράγματα πάνω κάτω έχουν μπει στην τελική ευθεία και μπορούν να εξαχθούν κάποια βασικά συμπεράσματα.
1.Το διακύβευμα των εκλογών θα είναι «Μητσοτάκης ή χάος» ή «Μητσοτάκης ή ακυβερνησία», μπορεί ο πρωθυπουργός να ξόρκισε το πρώτο σενάριο, πάντως ήδη ως ατάκα-σενάριο παίζει σχεδόν παντού. Υπερβολή σίγουρα το χάος, όμως η αδυναμία των υπόλοιπων πολιτικών δυνάμεων για συνεννόηση οδηγεί σε ακυβερνησία άρα το «χάος». Το μόνο κοινό τους γνώρισμα μέχρι στιγμής είναι να ρίξουν τον Μητσοτάκη αλλά από εκεί και πέρα δε μπορούν να συνεννοηθούν ούτε στα βασικά.
2.Το πολιτικό σύστημα έχει απαξιωθεί, έχει απαξιωθεί σε τέτοιο σημείο που αρχίζει και γίνεται επικίνδυνο για πολλούς λόγους, τα λεγόμενα «συστημικά κόμματα»έχουν χάσει την επαφή με το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας και τα αυτοαποκαλούμενα «αντισυστημικά κόμματα» την επαφή με την πραγματικότητα.
3.Οι πολιτικές δυνάμεις που επενδύουν στον αντισυστημικό τους χαρακτήρα έχουν οδηγηθεί σε μια οργανωμένη επίθεση στον θεσμό της δικαιοσύνης και γενικότερα στους θεσμούς , ειδικά η δικαιοσύνη ως θεσμός κρατούσε έως ένα σημείο τον σεβασμό της πλειοψηφίας της κοινωνίας. Τί οδήγησε όμως τα κόμματα αυτά σε αυτήν τους την απόφαση; Είναι τυχαία ή στρατηγική επιλογή; Κατά την ταπεινή μου άποψη υπάρχει ένα ενορχηστρωμένο σχέδιο με τίτλο «κρίση θεσμών» λόγω αδυναμίας εξεύρεσης ενός πειστικού αφηγήματος καθώς και ενός πειστικού ψέματος τύπου «λεφτά υπάρχουν» και «σκίζω τα μνημόνια».Ξέμειναν από επιλογές οπότε παίζουν το τελευταίο τους χαρτί αυτή τη στιγμή, τη στρατηγική «καμμένη γη» . Τί σημαίνει όμως «καμμένη γη»; Προσπαθούν να κάψουν ό,τι παραμένει όρθιο σε ένα κατά τα άλλα δυσλειτουργικό σύστημα και να γεμίσουν την ατμόσφαιρα με τοξικότητα και αναβρασμό μόνο και μόνο για την πολιτική τους επιβίωση και ανάπτυξη.
4.Δεν ευαγγελίζομαι ότι οι θεσμοί λειτουργούν υποδειγματικά, απλά τα προβλήματα αυτά είναι χρόνια, το ότι τα θυμήθηκαν όλοι μαζί ξαφνικά δημιουργεί εύλογες απορίες και προβληματισμούς.Χρειάζονται διορθωτικές παρεμβάσεις; Σαφέστατα αλλά όλα με μέτρο, ένα μέτρο που έχει χαθεί από καιρό.
5.Το ζήτημα που τίθεται τώρα είναι το εξής: Έχει μείνει στο πολιτικό σύστημα που στηρίζει το ορθολογικό η δυνατότητα απήχησης και πειθούς στην κοινωνία ώστε να αλλάξει αυτήν την τόσο επικίνδυνη κατάσταση; Η απάντηση θα δοθεί στην κάλπη.
